Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
SADEDİLÂNE
f. Saflıkla, bönlükle.
-
SADEDİLÎ
f. Bönlük, saflık.
-
SADEF
Deniz böceklerinin kıymetli kabuğu ve onlardan yapılan şeyler. * Sert, parlak ve şeffafa yakın madde. İnci kabuğu.
-
SADEF (SUDUF)
Yüksek büyük dağ. * Her yüksek nesne. * Devenin her dört ayağı. * Bir yöne ğilmek.
-
SADEFÇE
f. Küçük sadef.
-
SADEFE
(C.: Suduf-Esdâf) İnci kabuğu. * Kulak içi.
-
SADEGÎ
f. Sâdelik, süssüzlük, düzlük.
-
SADEGÎ-İ İFADE
İfade sadeliği.
-
SADEGÎ-İ LİBAS
Giyim sadeliği.
-
SADELEVH
Saf, bön.
-
SADEMAT
(Sadme. C.) Vuruşlar, patlamalar. * Ansızın başa gelen belâlar.
-
SADERU
(C.: Sâderuyân) f. Yüzünde tüy bitmemiş genç delikanlı.
-
SADGUNE
f. Çeşitli. Yüz türlü.
-
SADH
Horozun ötmesi.
-
SADHA
Şarabın iyisi. Kendine nisbet olunan bir yerin adı.
-
SADHEZAR
f. Yüzbin.
-
SADHEZARÂN
Yüzbinlerce.
-
ŞADİ
Mahkeme hademesi. Mübâşir. * İlimden, edebiyattan hissesi olan. * Nağme ile şiir okuyan.
-
SADİ'
Sabah vakti. * Koyun ve deve bölüğü. * Yedi günlük oğlan.
-
SADİC
Nakışı olmayan, nakışsız. * Çıplak. * Temiz, pak.
-
SADİD
Tıb: Yaradan akan sarı su. İrin.
-
SADİDEL
Yaprağı katmerli olan gül.
-
SADİG
Zayıf.
-
SADİH
Erkek baykuş.
-
SADİHA
Bulutun kat kat olması.
-
ŞADİHE
Alından buruna varana kadar olan beyazlık.
-
SADİK
Çok sâdık, içten ve dıştan sadakatlı dost. Doğru sözlü.
-
SADİK-I AHMAK
Ahmak dost.
-
SADİK-I KADİM
Eski dost.
-
SADİN
(C.: Sedene) Kapıcı. Perdedar. * Kâbe hizmetçisi.
-
SADİR
Şaşan, hayrette kalan.
-
SADİS-AŞER
Onaltı. Onaltıncı.
-
SADİS(E)
Altıncı. (6.)
-
SADİSEN
Altıncı olarak.
-
SADIH
Kavi, sağlam, kuvvetli.
-
SADIHA
Teganni eden.
-
SADIK-UL KAVL
Doğru sözlü.
-
SADIK-UL KELÂM
Doğru söyleyen. Doğru konuşan. Sözü doğru.
-
SADIK-UL VA'D
Va'dinde duran, söz verdiği şeyi yerine getiren, ahdine sâdık olan. Cenab-ı Hak.
-
SADIK(A)
Doğru, hakikatli, sadakatlı, dürüst.