Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
SADIKAN
f. Sâdıklar, sâdık dostlar.
-
SADIKANE
f. Sâdık kimseye yakışır şekilde. Sadakatle.(...Hem o delil-i sâdık ve musaddak madem umum enbiyanın fevkinde binler mu'cizât ve neshedilmeyen bir şeriat ve umum cin ve inse şâmil…
-
SADIKIYYET
Sâdık oluş, sâdıklık.
-
SADIR
Sudur eden, çıkan, meydana gelen.
-
ŞADIRVAN
Etrafında bulunan bir çok musluklardan ve bir fıskiyeden su akan havuz tarzında kubbeli çeşme. Şadırvanlar daha ziyade cami avlularında halkın abdest almaları için yapılırdı.
-
SADK
Berk, sağlam, muhkem süngü.
-
ŞADKÂM
f. Çok sevinçli.
-
SADM
Def'etmek, kovmak. * Güç işe giriftar etmek.
-
ŞADMAN
(Bak: şadüman)
-
SADME
Bir vuruş, çarpma, vurma, çatma. * Birden bire patlama. * Ansızın başa gelen musibet.
-
ŞADNAK
f. Gönlü memnun, mesrur.
-
SADPARE
f. Yüz parça. Parça parça olmuş.
-
SADR
Her şeyin evveli ve başlangıcının en iyisi. * Kalb, göğüs, ön. * Meclisin önü ve en muteber yeri. Reisin oturduğu yer. * Rücu. * Bir aruz kalıbı. * Baş, reis, başkan. * Oturulacak…
-
SADR-I ÂLİ
Vezirlerin veya vekillerin başkanı. Sadrâzam.
-
SADR-I AZAM
Baş vezir, padişahın vekili, başvekil.
-
SADR-I İSLÂM
Baş vezir, padişahın vekili, başvekil.
-
SADREYN
Rumeli ve Anadolu kazaskerliği.
-
SADRGÂH
f. Tam orta yer. * En mühim yer.
-
SADRÎ
(Sadriye) Göğüsle ilgili, göğüse ait.
-
SADRNİŞİN
f. Bir toplantıda baş sedirde oturan.
-
SADSAL
f. Asır, yüzyıl.
-
SADTU(Y)
Çok katlı, yüz katmerli.
-
SADUK
Çok sâdık.
-
SADUKAT
Mehir. Evlenirken erkeğin kadına vereceği para. (Bak: Mehr)
-
ŞADÜMAN
(şâd-mân) f. Mesruriyet, sevinçlilik. * Mesrur, bahtiyar.
-
SADY
Taarruz eden kimse. * Bedeni, endamı hoş olan. * Dimağ. Başın içini dolduran haşev. * Ölü insan cesedi. * Baykuş.
-
ŞAE
Diledi, istedi, murad eyledi.
-
SAET
Doğumdan sonra koyunun rahminden çıkan madde.
-
SAF
Bir adam boyu yüksekliğindeki duvar.
-
SAF (SÂFİ)
Katışıksız, berrâk, temiz. * Zeki olmayan, derin düşünmeyen, dikkatsiz.
-
SAF'
Sille vurmak, tokat atmak.
-
SAF'AN
(C.: Safâıne) Sille vurulmuş kişi.
-
SAFA
Yüzü beyaz olan düz taş.
-
SAFA-BAHŞ
f. Eğlendiren, rahatlandıran, kederi def'eden, hatırı hoş eden.
-
SAFA-CU
(C.: Safacuyân) f. Rahat ve eğlence arıyan.
-
SAFA-ENGİZ
Safa koparan. Neşe, sevinç yapan.
-
SAFA-YI GÜLŞEN
Gülşen safası. Gül bahçesi eğlencesi.
-
SAFA-YI SADR
f. Gönül şenliği, kalbin itmi'nan ve sevinç içerisinde olması, meserret üzere olmak.
-
SAFAHAT
(Safha. C.) Safhalar. * İstiklâl Marşı şâiri Merhum Mehmed Akif'in manzum eserinin adı.
-
SAFAİH
(Safiha. C.) Düz şeyler. Levhalar.