Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
UDVAN
Düşmanlık, haksızlık, zulüm.
-
ÜF
Kulak kiri. * Tırnak arasında olan kir. * Hüzün ve kedere işaret eden kelime.
-
ÜF'ULE
Vazife, görev.
-
ÜF'UVAN
Erkek yılan.
-
UFAFE
Memede kalan süt artığı.
-
UFAT
Haramdan nefsini koruyanlar.
-
UFAVE
Çorbanın sonu.
-
UFAZE
Pamuk kozası. * Yüksek yer.
-
ÜFÇE
f. Bostan korkuluğu.
-
ÜFF
Of!
-
UFFARE
Her nesnenin evveli. * Katılık. * Şiddet.
-
UFFE
Bir deniz hayvanı. * Davarın emziğinde kalan süt bakiyesi.
-
ÜFFE
Necis, pis.
-
ÜFHUD
Yetişmiş çocuk.
-
ÜFHUS
(C.: Efâhis) Kayalarda olan kuş yuvası.
-
UFK
Kıyı, kenar. * Rüzgârın estiği cihetler. * Ufuk. Gökle yerin birleşmiş gibi göründüğü yer. Görüşümüzün nihayetindeki yerler. * Mc: Görüş ve düşünüş derecesi.
-
UFKA
İnce deri. * Sünnet edilen deri.
-
UFKÎ
Ufka ait. Ufka dair ve müteallik. * Yatık düzlük. Yatay.
-
ÜFKUHE
Şaşılacak şey.
-
ÜFN
Hamâkat, ahmaklık.
-
ÜFNUN
Hâl. Nev, çeşit. Saçma sapan söz. Dedikodu.
-
UFRE
Başın ortasında olan saç.
-
ÜFTADE
f. Düşmüş. Fakir, biçare. * Âşık, tutkun.
-
ÜFTADEGÂN
(Üftade. C.) f. Düşkünler. Tutkunlar. Âşıklar.
-
ÜFTADEGÎ
f. Düşkünlük, biçarelik.
-
ÜFTAN
f. Düşen. Düşerek.
-
UFUC
(C.: Afâc) Vurmak. * Göden bağırsağı denilen bağırsak.
-
ÜFUK
(Efk) Yalan söylemek. * Kaçmak. * Bir işten sapmak.
-
UFUL
Gurub, batış. Gözden kayboluş. Görünmez olmak. * Mc: Ölmek.
-
ÜFUL
Batmak, kaybolmak. * Mc: Ölmek.
-
UFUNET
Çıban veya yaranın çürüyüp fena kokması. * İltihab. * Her hangi bir maddenin çürümesinden hasıl olan pis koku, çürük kokusu. * Sıkıntı veren manevî ağırlık.
-
UFURE
Üzerinde her ne varsa yenilip hiç bir şey kalmayan yer.
-
ÜFÜRRE
Karışmak.
-
UFUSA
Kekrelik.
-
UGEYLİME
Küçük oğlan çocukları.
-
UGLUTA
(C.: Uglulât - Egalit) Bilmece, bulmaca, yanıltmaca.
-
UGNİYE
Şarkılar, ilâhiler. Teganni edilen sözler.
-
UGNİYYE
(C.: Egâni) Ahenk.
-
UGTUBE
Azar, tekdir.
-
UGVİYYE
Belâ. Zahmet. Musibet.