Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ZEHEN
(C.: Zehân) Zeyreklik, akıllılık. * Hıfz. * Kuvvet.
-
ZEHER
(C.: Ezhâr-CC: Ezâhir) Çiçek.
-
ZEHF
Yeynilik, hafiflik.
-
ZEHİ
(Bak: Zihi)
-
ZEHİB
Altın sürülmüş, yaldızlı.
-
ZEHİD
Az, kalil.
-
ZEHİM
(C.: Zühüm) Yağlı ve kirli.
-
ZEHK
Yorulmak.
-
ZEHL
Dalgınlıkla unutma, geciktirme. İş çokluğundan sonraya bırakma. * Kasden unutma.
-
ZEHLUL
İyi at.
-
ZEHNA'
Düzgün. * Süs, ziynet.
-
ZEHR
(Zehir) f. Zehir, ağu, semm.
-
ZEHR-AB
f. Acı su.
-
ZEHR-ABE
f. Acı ve zehir gibi su. Zehirli su. * Mc: Acı, acılık.
-
ZEHR-ALUD
f. Zehirli. Zehir karışmış.
-
ZEHR-AMİZ
f. Acı, zehirli.
-
ZEHR-BAR
f. Pek acı, zehir saçan.
-
ZEHR-BAZ
Zehir veren. Zehir yapan. * İmandan ayıran.
-
ZEHR-EFŞAN
f. Zehir saçan.
-
ZEHR-HAND
f. Acı acı gülme.
-
ZEHR-İ KATİL
Öldürücü zehir.
-
ZEHR-NAK
f. Zehirli, ağulu.
-
ZEHR(E)
Çiçek. şükufe.
-
ZEHRA
(Müe.) Ay gibi parlak olan. Çok parlak ve safi, berrak.
-
ZEHRAVAN
(Zehrâveyn) İki parlak şey. * Kur'an-ı Kerim'de Sure-i Bakara ile Âl-i İmran Surelerine birlikte verilen isim.
-
ZEHRE
f. Kahramanlık, yiğitlik. * Öd. Safra.
-
ZEHREÇÂK
f. Çok korkmuş, ödü patlamış.
-
ZEHREDÂR
(C.: Zehredârân) f. Yiğit, cesur, yürekli, cesaretli.
-
ZEHRİN
f. Pek acı, zehir gibi.
-
ZEHUK
(Zehak) Boş, beyhude. Bâtıl. Zâil, yok olan.
-
ZEHV
Bâtıl. * Yalan. * Fahirlenmek, gururlanmak, tekebbürlenmek. * Güzel manzara. * Taze ot. * Otun çiçeği. * Titremek. * Yürümek. * Yel esmek. * Alacalanmış hurma koruğu.
-
ZEHZEHE
"Zehi zehi" demek.
-
ZEİM
Ayıplanmış.
-
ZEİR
Öncü, çeri kimse.
-
ZEKÂ
Saflık, duruluk. * Hâl düzgünlüğü.
-
ZEKÂB
f. Yazı mürekkebi.
-
ZEKAN
(C.: Ezkân) İki çenenin birleştiği yer. ("Enek" de derler.)
-
ZEKÂRET
Erkeklik.
-
ZEKÂT
Nisab miktarı mala, paraya sahib olan Müslümanın kırkta birini fakirlere sadaka vermesi ve bu verilen sadaka. Ziyadeleşme, artma. * Temizlik. Taharet. (Bak: Sadaka, Nisab).( $ Bu k…
-
ZEKÂVET
Zeki oluş. Zeyreklik. Çabuk anlama ve kavrama. Keskin anlayış.