Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ZEKEN
İlim, feraset.
-
ZEKER
(C.: Zükrân - Zükur - Zikâr - Zikâre) Erkek. * Erkeklik organı.
-
ZEKERİYYA (A.S.)
Benî İsrail peygamberlerinden ve Hz. Süleyman Aleyhisselâm'ın neslindendir. Beytül-Makdis'de Tevrat yazan ve kurban kesen reis idi. Zevcesi, Hz. Meryem'in teyzesi idi. Benî İsrail'…
-
ZEKEVAT
(Zekât. C.) Zekâtlar.
-
ZEKİ(YE)
Zekâ sahibi. Çabuk anlayışlı.
-
ZEKİK
Yazının satırlarının sık olması. * Yürürken kişinin adımlarının bibirine yakın olması.
-
ZEKİR
Unutmayan. Hâfızası kuvvetli.
-
ZEKİYY
Tâhir ve pâk kimse. Temiz insan.
-
ZEKK
Zayıf. * Yürürken adımların birbirine yakın olması.
-
ZEKUN
Sivri ve sarkık enekli.
-
ZEKURET
Erkeklik.
-
ZEKVE
Tamamlamak. Kesmek.
-
ZEKZEKE
Çirkin ve yaramaz huylu olmak.
-
ZEL-CEDD
Kudret, kuvvet, azamet ve büyüklük sâhibi. (Bak: Cedd)
-
ZEL-CUD
Bol bol ihsan eden, cud ve cömertlik sahibi.
-
ZELA'
Ayağın altında ve üstünde; elin ise arkasında olan yarık.
-
ZELAHLAH
(C.: Zelahlahât) Büyük çanak. * Aceleci ve uzun boylu adam. * Derin olmayan ırmak.
-
ZELAK
Sülük.
-
ZELAKA
(İzlâk - Zellâka) Fasâhat, kolaylık ve lisan inceliği, keskinlik. Nutkun güzel ve çabuk olması. * Tecvidde: Keskin olarak çıkan $ harflerinin ismi. Bunlara müzlika harfleri de deni…
-
ZELALET
Alçaklık, hakirlik, horluk. Zillet.
-
ZELAZİL
(Zilzil. C.) Uzun etekler.
-
ZELEC
Kaymak yer.
-
ZELEF
Burnun küçük ve ucunun, gerisine eşit olması. (O burun sahibine "ezlef" derler) (Müe: Zülefâ)
-
ZELEFE
(C.: Zulef) Pâk ve ruşen nesne, parlak ve temiz cisim. * Kaypak, düz yer.
-
ZELEL
Eksiklik.
-
ZELEME
Keçinin boğazı altında sarkık olan kıllar. (Müz: Ezlem. Müe: Zelmâ)
-
ZELH
Bir ok atımı yer. * Islaklığından dolayı ayak kayan yer.
-
ZELİC
(Ayak) kaymak.
-
ZELİF
Adımını atmak.
-
ZELİK
Düşük oğlan, sakat çocuk.
-
ZELİL
Hor, hakir, alçak. Aşağı tutulan.
-
ZELİLÂNE
f. Alçakça. Hakir ve aşağılık kimselere yakışır şekilde.
-
ZELİLÎ
Hakirlik, horluk, zelillik, alçaklık.
-
ZELK(A)
Sürçme, kayma.
-
ZELL
Yanlışlık yapma, yanılma. * Ayağı sürçme, kayma.
-
ZELLAT
(Zelle. C.) Yanılmalar, yanlışlar. * Sürçmeler, kaymalar. * Hatalar.
-
ZELLE(T)
Sürçme, sürçüp kayma. * Yanılma. Yanlış. Ufak suç.
-
ZELLET-ÜL KARİ'
Okuyanın yanılması. Namaz içinde, kırâat esnasındaki yapılan yanlışlık.
-
ZELUH
Kaypak yer.
-
ZELUL
Yumuşak huylu. Sert başlı olmayan. İtaatlı ve râm olan. * Hecin devesi. * İnsanların emrindeki yeryüzünün hâli.