Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ZELULÎ
Başı yumuşak. Dayanıklı. Sabırlı, tahammüllü.
-
ZELZAL
(Zülzâl) Sarsıntı. Zelzele. Deprem. Sarsılma. (Bak: Zilzal)
-
ZELZELE
Yer sarsıntısı. * Sarsma.(Sual : Mâdem bu zelzele musibeti hatâların neticesi ve keffaret-üz-zünubdur. Mâsumların ve hatâsızların o musibet içinde yanması nedendir? Adâletullah nas…
-
ZELZELET-ÜS SÂA
Kıyamet sarsıntısı. Kıyamet kopması ânında meydana gelecek olan çok müthiş zelzele.
-
ZELZİL
Ev içinde olan mal, mülk ve eşya.
-
ZEMA'
Tenbel olmak. * Dehşetli olmak. * Acele etmek. * Yırtmak. * Alçak insan, kötü insan.
-
ZEMAHŞERÎ
(Hi: 467-538) Türkistan'da Harzem'in Zemahşer köyünde doğdu. Hanefî fukahasındandır. Fevkalâde iktidar ve faziletine rağmen bir zamanlar itikadça Mu'tezile'den olmuştu. Meşhur bir…
-
ZEMAİM
(Zemime. C.) Kötü haller. Beğenilmeyen, sevilmeyen hal ve hareketler.
-
ZEMAM
(Bak: Zimam)
-
ZEMAN
Zaman, devir, vakit, çağ, mevsim, mehil.(Levh-i Mahv-İsbat ise, sâbit ve dâim olan Levh-i Mahfuz-u Azam'ın daire-i mümkinatta, yâni mevt ve hayata, vücut ve fenâya daima mazhar ola…
-
ZEMAN-I MEDİDE
Pek uzun zaman.
-
ZEMAN-I VUSÛL
Varma zamanı.
-
ZEMANE
f. şimdiki zaman. * Vakit, devir. * Tâlih, baht, şans.
-
ZEMANE(T)
Belâ, musibet, âfet. * Bedenin bir azası eksik veya kötürüm olma.
-
ZEMANEN
Zamanca, zaman bakımından. * Vaktinde, vaktiyle.
-
ZEMANÎ
Zamanla ilgili, zamana ait.
-
ZEMANİYAN
f. İnsanlar. Beşer.
-
ZEMAR
Kamışa (ney'e) üfleyen.
-
ZEMARE
Savt, ses, sayha, bağırış, çığlık.
-
ZEMCA
Kuş kuyruğunun çıktığı yeri.
-
ZEMCERE
(C.: Zemâcir) Şiddetle çağırmak.
-
ZEME
(C.: Zemmâm) Suyu az olan kuyu. * Tenbellik.
-
ZEMEC
Gadap etmek, hiddetlenmek, kızmak. * Doldurmak.
-
ZEMEL
Bir yanı üzerine çöküp öbür yanını yukarıya kaldırarak koşmak. * Devenin ayağına ârız olan aksaklık. * Su tulumunun sarkması.
-
ZEMEN
Zaman, vakit.
-
ZEMER
İnce saçlı. * Bahadır, kahraman, yiğit kimse.
-
ZEMEYAN
Acele.
-
ZEMHA
Yaramaz huylu, bahil kimse.
-
ZEMHARE
(C: Zemâhir) Ok.
-
ZEMHERİ(R)
Karakış dönümünden (12 Aralıktan) 31 Ocağa kadar olan şiddetli soğuk devresi.
-
ZEMİL
Bir adamın hayvan üzerinde iken ardına binmiş olan adam.
-
ZEMİM
Burun suyu, sümük. * Koç ve teke zekerinden akan bevl. * Koyun emziğinden akan süt.
-
ZEMİME
Zemme müstehak olan. Beğenilmeyen kötü hal ve hareket.
-
ZEMİN
f. Yer. Yeryüzü.* Meydan. Satıh. * Tarz. Eda. *Mevzu.
-
ZEMİN Ü ZAMAN
Vakit ve yer. * Münasebet. Mevzuya veya mes'eleye olan uygunluk, hâl, vaziyet.
-
ZEMİN-BUS
(Saygı ve hürmetten dolayı) yeri öpme.
-
ZEMİN-DÂR
(C: Zemindârân) f. Hâkim. Vâli.
-
ZEMİN-İ ŞURE
Çorak yer.
-
ZEMİN-KUB
f. İkide bir ayağını yere vuran çengi, rakkase. * Yer tepici olan at, deve, katır ve benzeri hayvanlar.
-
ZEMİR
Bahadır, kahraman, yiğit.