Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ZERR
Düğmeyi iliklemek. * Birbirine pekitip bağlamak.
-
ZERRA'
Ekinci, çiftçi.
-
ZERRAD
Zırh ören.
-
ZERRAK
(Zerk. den) İki yüzlü.
-
ZERRAT
(Zerre. C.) Zerreler. Pek ufak parçalar. Moleküller.
-
ZERRE
(C: Zerrat) Pek ufak parça. * Atom. * Çok küçük karınca. * Güneş ışığında görünen ufacık tozlar. * Küçük boylu adam.
-
ZERREVÂRİ
f. Zerre gibi çok küçük.
-
ZERREVÎ
Zerre ile alâkalı, zerreye âit.
-
ZERRİN
f. Altından yapılmış. Altın gibi parlak. Sarı
-
ZERŞEK
Kadın tuzluğu. Pars anberi.
-
ZERUF
Seri, hızlı, aceleci.
-
ZERUR
Göz otu.
-
ZERV
Tutup götürmek. * Savurmak. * Kırıp götürmek.
-
ZERYAC
Zerde aşı.
-
ZERZERE
Sığırcık kuşunun ötmesi.
-
ZETT
Ziynet, süs.
-
ZEUM
Yağlı mıdır değil midir bilinmeyen koyun.
-
ZEUR
Korkak kimse.
-
ZEV'
Ölüm sebebiyle gelen sıkıntı, keder.
-
ZEVABE
(C.: Zevâib) Saç bölüğü. * Zülüf. * Kılıç tasması.
-
ZEVABİ'
Musibetler. Büyük belâlar. (Bak: Devâhi)
-
ZEVACİR
(Zâcire. C.) Yasak edenler, men'edenler, önleyenler.
-
ZEVAD
Azıklar, yiyecekler.
-
ZEVADE
Ziyadelik, çokluk.
-
ZEVAH
Gitmek.
-
ZEVAHİF
(Zâhife. C.) Yerde sürünerek yürüyen hayvanlar, sürüngenler.
-
ZEVAHİR
(Zühre. C.) Çiçekler. * Parlak yıldızlar. * Ziynetli, parlak ve berrak olanlar.
-
ZEVAİB
(Zâib. C.) Erimiş şeyler, eriyenler.
-
ZEVAİD
(Zâide. C.) Fazlalıklar, fazla şeyler. Faydasız şeyler.
-
ZEVAİL
(Zail. C.) Zeval bulanlar. Zail olan şeyler. * Mc: Yıldızlar.
-
ZEVAL
Zâil olma, sona erme. * Gitmek. Yerinden ayrılıp gitmek. * Güneşin tam ortada gibi, baş ucunda bulunduğu zaman. * Güneşin nısf-ı nehar dairesinden batmaya doğru dönmesi. Seyrinin s…
-
ZEVAL-İ ELEM
Elemin sona ermesi.(Zeval-i elem lezzet olduğu gibi, zeval-i lezzet dahi elemdir. S.)
-
ZEVAL-İ LEZZET
Lezzetin bitmesi, lezzetin sona ermesi.
-
ZEVALÎ
Zevale mensub, zevale ait ve müteallik. * Çok yaşlı.
-
ZEVALNÂPEZİR
f. Geçici ve muvakkat olmayan. Zeval bulmayan. Sona ermeyen.
-
ZEVALPEZİR
f. Geçici olan. Muvakkat. Sona eren.
-
ZEVAMİL
(Zâmile. C.) Küçük yükler. * Yük hayvanları.
-
ZEVANİ
(Zâniye. C.) Zâniyeler. Zina yapan kadınlar.
-
ZEVARİ'
Küçük tuluklar.
-
ZEVAT
(Zât. C.) Zatlar, şahıslar, kimseler. * Üzüm, buğday gibi şeylerin kabuğu.