Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ZEVAT-I KİRAM
Şerefli, temiz, büyük zatlar.
-
ZEVAT-I MA'DUDE
Sayılı zevât. Sayılı kimseler.
-
ZEVATA
İki zat. * İki sahib. * Çift.
-
ZEVAYA
(Zâviye. C.) Zaviyeler. Açılar. Köşeler. Tekyeler.
-
ZEVB
Erime.
-
ZEVC
Çift. İki şeyden meydana gelen. * Sınıf, cins, nev'. * Karı ve kocanın herbiri. * Koca, eş.
-
ZEVCAT
(Zevce. C.) Zevceler. Karılar. Kadın eşler.
-
ZEVCE
Kadın eş. Nikâhlı kadın, eş.
-
ZEVCEYN
Karı ile koca. Kadın ile erkek çift.
-
ZEVCİYYET
Kocalık, karılık. Eşlik. Karı ve koca oluş.
-
ZEVD
Koyunu su yerinden sürmek. * Sevk.
-
ZEVEBAN
Erime.
-
ZEVEBAN ETMEK
Fiz: Sıcaklığını artırarak bir cismin, katı hâlden sıvı hâline geçmesi. Erimiş olması.
-
ZEVEL
Hafif, zeyrek, zarif kimse. (Müe: Zevle)
-
ZEVER
Meyl, eğrilik.
-
ZEVF
Adımını birbirine yakın atmak.
-
ZEVG
Bir şeyi bir tarafa eğme, bir yana meyillendirme.
-
ZEVH
Develeri dağıtıp toplamak.
-
ZEVİ
(Zû. C.) Sahipler.
-
ZEVİ-L EHSAS
Duygu sahibi olanlar, duyanlar, hissedenler.
-
ZEVİ-L ERHAM
Yakın akraba.
-
ZEVİ-L ERVAH
Ruh sahipleri. Hayatlılar, ruhlular. Can sahibi olanlar.
-
ZEVİ-L İDRAK
İdrak sahipleri. Anlayış ve akıl ile kavrayışlı olan.
-
ZEVİ-L UKUL
Akıl sahipleri. Aklı olanlar. * Tas: Halkı zâhiren, Hakkı bâtınen görenler.
-
ZEVK
Lezzet alma, hoşa gitme, tatma. * Hoş, hoşa giden. Mânevi haz. * Boş vakit geçirmek. Eğlenmek. * Alay etmek. Güzeli çirkinden ayırma kabiliyeti.(Hayatın zevkini ve lezzetini isters…
-
ZEVK-ÂLUD
f. Zevkli, zevk karışık.
-
ZEVK-BAHŞ
f. Zevk veren, eğlendiren, neşelendiren. * Meşhur bir cins lâle.
-
ZEVK-CÛ
(C. : Zevkcuyân) f. Zevkine düşkün. Zevk arıyan.
-
ZEVK-İ SELİM
En temiz, nezih ve en yüksek derecedeki zevk. Selâmette olan zevk. Meşru dairedeki zevk. * Sezme kabiliyeti.
-
ZEVK-YÂB
f. Lezzet alan, zevklenen.
-
ZEVKÎ
Zevkle alâkalı. Zevke âit.
-
ZEVKİYYAT
Zevk ve eğlenceye dair hususlar.
-
ZEVL
(C.: Ezvâl) Acib nesne. * Zâil olmak, geçici olmak.
-
ZEVLAK
Taraf, cânib.
-
ZEVR
Göğüs altı.
-
ZEVRA'
Bağdat. * Dicle nehri. * Eğri ve eğilmiş nesne. Yay. * Derin kuyu. * Uzak yer.
-
ZEVRAK
Kayık, sandal. * Mekke'de yapılan ve içine zemzem koymaya mahsus olan kap, ibrik.
-
ZEVRAKÇE
f. Ufak kayık. Ufak sandal.
-
ZEVRAKSÜVÂR
f. Kayığa binen. Sandala binmiş olan.
-
ZEVRE
Uzaklık. * Ziyaret etmek.