Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ZÎ-HASSE
Duygulu, duygu sâhibi, hisseden.
-
ZÎ-HAYAT
Hayatlı, hayata sâhip, canlı. (Bak: Hayat)
-
ZÎ-KIYMET
Kıymet sâhibi, kıymetli.
-
Zİ-L ECNİHA
Çok cihetli, çok hususiyetli bulunan. * Kanatlar sahibi. * Çok taraflı.
-
Zİ-L YED
Fık: Bir malı elinde bulunduran. Bu malın hakiki sahibi olsun veya olmasın halen istediği şekilde kullanmakta bulunan kimse.
-
Zİ-N NUR
Nurlu, ışıklı. Parlak. * Bahtiyar.
-
Zİ-N NUREYN
"İki nur sâhibi" meâlinde cihar-ı yar-ı güzinden Hz. Osman'ın (R.A.) lâkabı. (Hazret-i Resul-ü Ekrem (A.S.M.) ile iki kat akrabalığı dolayısiyle) (Bak: Osman R.A.)
-
ZÎ-RAHM
Nesebî akraba.
-
ZÎ-RUH
Ruhlu, canlı, hayattar. Zi-hayat. (Bak: Ruh)
-
ZÎ-ŞA'ŞAA
Çok parlak. Şa'şaalı.
-
ZÎ-ŞAN
Şanlı, meşhur ve şerefli olan.
-
ZÎ-ŞUUR
şuurlu. şuur sâhibi.
-
Zİ'B
Kurt. Canavar.
-
Zİ'B-İ MÜTEGANNİM
Koyun postuna girmiş kurt.
-
Zİ'B-İ YUSUF
Kabahati ve suçu olmadığı halde suçlandırılan kimse.
-
Zİ'BE
Eyerin ve semerin iki yanlarının arası.
-
Zİ'BER
Çok kaba dikişli bir Arap kaftanı.
-
Zİ'BIK
Civa.
-
Zİ'LEB(E)
Deve kuşu. * Hızlı yürüyen dişi deve.
-
Zİ'M
Ayıp.
-
ZİAB
(Zi'b. C.) Kurtlar, canavarlar.
-
ZİAMET
(Bak: Zeâmet)
-
ZÎB
Zinet, süs. Düzgün, iyi elbise.
-
ZÎB-ÂVER
f. Süsleyici, bezeyici.
-
ZÎB-EFZA
f. Güzelleştiren, süsü artıran, güzelliği çoğaltan.
-
ZİBA
f. Güzel, süslü, yakışıklı.
-
ZİBAC
Nedimelik etmek. * Sohbet etmek.
-
ZİBAK
Cıva.
-
ZİBAL
Karıncanın ağzıyla götürdüğü şey.
-
ZİBAR
(Zebr. C.) Kitaplar. * Yazı yazmalar. * Kâğıt yaprakları.
-
ZÎBARÛ
(Zibâ-ru) f. Güzel yüzlü. Dilber.
-
ZÎBAYÎ
f. Süslülük, güzellik, yakışıklılık.
-
ZİBBAH
Ayak parmaklarının diplerinde olan yarıklar.
-
ZİBBAN
(Zübâb. C.) Sinekler.
-
ZİBBİR
Kuvvetli.
-
ZİBE'RA
Yaramaz huylu kimse. * Kaba sakallı, yüzü ve kaşı kıllı kimse. * Timsahın dişisi. * Boynuzuyla fili başında götüren canavar.
-
ZİBENDE
f. Süslü, zinetli, yakışıklı. Lâyık, güzel.
-
ZİBERKAN
Ay, kamer. Ay ve güneş. * Arap reislerinden bir reisin adı.
-
ZİBH
Boğazlanan davar.
-
ZİBHA
(Zübha) Kuşpalazı, difteri.