Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ZİKR-ÂREND
f. Zikreden. Anan.
-
ZİKR-İ ALENÎ
Aşikâr ve açıktan toplanıp Allah'ı zikretmek.
-
ZİKR-İ CEHRÎ
Yüksek sesle yapılan zikir.
-
ZİKR-İ HAFÎ
İçten ve kalbden yapılan gizlice olan zikir. Nakşilerin zikir şekli.
-
ZİKR-İ KALBÎ
Kalb ile yapılan, sessiz zikir.
-
ZİKRA
Anma, hatırlama. * Nasihat, öğüt. * İbret. Örnek.
-
ZİKZAK
Fr. Bir sağa ve bir sola doğru gidiş yapma.
-
ZİLAL
(Zelil. C.) Hor ve hakir olanlar. Zeliller.
-
ZİLHİCCE
Hacca gitmenin içinde yapıldığı Arabi onikinci ay. Kurban bayramı, bu ayın onuncu gününe rastlar.
-
ZİLKA'DE
Arabi ayların on birincisi.
-
ZİLL
Yumuşaklık. * Kolaylık, âsanlık. * Davarın alışması.
-
ZİLLE
Orak kuşu denilen bir böcektir, orak vaktinde öter.
-
ZİLLET
Aşağılık, horluk, hakirlik, alçaklık.
-
ZİLLET-İ NEFS
Nefis alçaklığı.
-
ZİLYE
(C.: Zelâli) Büyük döşek.
-
ZİLZAL
Zelzele, sarsıntı.
-
ZİLZAL SURESİ
Kur'an-ı Kerim'in 99. suresidir. "Zelzele, İzâzülzile" sureleri de denir.
-
ZİLZİL
(C.: Zelâzil) Uzun etek.
-
ZİMAL
(Bak: Zemel)
-
ZİMAM
Ahd, söz, yemin, eman. * Hak. * Hürmet.
-
ZİMAM-DÂR
f. Elinde yular tutan. * İdare eden. İdareci. İleri gelen. Bir işi elinde tutan.
-
ZİMAR
Irz, namus. Kişinin koruması kendi üzerine vâcib olan aile efradı.
-
ZİMEM
(Zimmet. C.) Borçlar, zimmetler.
-
ZİMEMAT
(Zimem. C.) Borçlar.
-
ZİMMAR
Deve kuşu sesi. * "Bağırmak, savt ve sada etmek" mânâsına mastar.
-
ZİMMET
Himayeyi te'min eden ittifak. * Borç. * Alâkalı. * Uhde. * Vicdan. * Mes'uliyet. * Üst. Üstte olan şey. * Koruma zorunda kalma.
-
ZİMMET-DÂR
f. Hazine sâhibi. Vergiyi alan, toplayan. Alacaklı.
-
ZİMMÎ
Anlaşma ile İslâm diyarında yaşaması kabul edilmiş, hayatı hıfzedilen gayr-ı müslim. Ehl-i zimmet.(Kâfir eğer zimmî olsa veya musalaha etse hakk-ı hayatı var diye usul-ü şeriatın b…
-
ZİMMİT
Ağır başlı, ciddi, vakarlı kimse.
-
ZİMR
(C.: Ezmâr) Bahadır, kahraman, yiğit.
-
ZİMZİM
İri gövdeli deve.
-
ZÎN
f. Binek hayvanlarına vurulan eyer.
-
ZİN-PUŞ
Eyer örtüsü.
-
ZİNA
Haram ve büyük günah olan ve nikâhsız olarak yapılan cinsi münasebet.
-
ZİNAB
(Zeneb. C.) Kuyruklar.
-
ZİNABE
Her şeyin ardı, arkası.
-
ZİNAK
Çene altının derisi. * Altından veya gümüşten yapılan ve kadınların boyunlarına taktıkları boğmak.
-
ZİNAKÂR
f. Zina eden, zâni.
-
ZİNBAR
Hafif, zarif, hazırcevap kimse. * Yük götürebilen eşek. * Büyük fare. * Çınar ağacına benzer bir ağaç.
-
ZİNCAR
Bir nevi balık.