Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ZAHR-I KALB
Kuvve-i hâfıza. Ezber kuvveti. Ezbere.
-
ZAHRÎ
(Zahriyye) Arkaya âit, arka ile alâkalı. * Bir kâğıdın arkasına yazılan yazı, şerh.
-
ZAHZAH
Uzak, baid.
-
ZAHZAHA
İkrar etme, uzaklaştırma. * Uzak, baid olma.
-
ZAİ'
Yayılmış olan. Dağılmış olan. Herkesçe bilinen şey.
-
ZAİB
Eriyici, eriyen.
-
ZAİD
Artan. Fazlalık. İlâve olunmuş. * Lüzumsuz, gereksiz. * Gr: Te'kid için söylenen. * Mat: Müsbet işareti, artı. (+) (Bak: Harf-i zâid)
-
ZAİF
(Za'f. dan) Güçsüz, iktidarsız, kuvveti az, kuvvetsiz, tâkatsız. Kansız. Gevşek, tenbel.
-
ZAİK
Tadan, tadıcı, lezzet alan. Zevklenen.
-
ZAİKA
(Zevk. den) Tatma, tad alma. Tad alıcı kuvvet, tad duyurucu hassa.(Hakiki ehl-i şükrün ve ehl-i hakikatın ve ehl-i kalbin kuvve-i zâikası, Rahmet-i İlâhiyenin matbahlarına bir nâzı…
-
ZAİL
(Zâile) Geçen, geçici.Devamlı olmayan. Tükenen.
-
ZAİLAT
(Zâil. C.) Zâil olan şeyler.
-
ZÂİLÂT-I FÂNİYE
Gelip geçici olanlar, bir hâlde durmayıp gidenler.
-
ZAİM
(Zeâmet. den) Zeâmet sahibi. Kefil. * Prens. Şef, lider.
-
ZAİNE
(C.: Zuun-Zaâyin-Zâân-Ez'ân) Mıhfe içinde olan kadın.
-
ZAİR(E)
Ziyaret eden, ziyaretçi. Hatır sormaya, görmeye giden. * Seyirci.
-
ZAİT
(Bak: Zâid)
-
ZAK
Pak, arı, temiz.
-
ZAK-DAN
f. Döl yatağı, rahim.
-
ZAKİ
Güzel kokulu, keskin kokulu.
-
ZÂKİR
Zikreden, zikredici. * Hafızası kuvvetli. * İlâhiler okuyan. Çok çok duâ ve Esmâ-i İlâhiyeyi okuyan. * Tekrar eden.
-
ZÂKİRE
Andıran, hatırlatan, hatıra getiren şey.
-
ZÂKİRÛN (ZÂKİRÎN)
Zikredenler.
-
ZAKINE
(C.: Zevâkın) Enek çukuru.
-
ZAKKUM
Cehennem'de bir ağacın ismi, cehennemliklerin yiyeceği. * Gösterişi güzel, çiçekli ve zehirli meyvesi olan yâsemine benzeyen bir bitki ismi.
-
ZAKM
Yemek, ekl.
-
ZAKN
Yükletmek.
-
ZAKNA'
Uzun. * Kaba, yoğun. * Eğri.
-
ZAKT
Cima etmek.
-
ZAKV
Çağırıp bağırmak.
-
ZAKZAK
Yeynicek, hafif. * Bir karınca cinsi.
-
ZAKZAKA
Çocukların oynayıp sıçramaları.
-
ZAL
() harfinin bir ismi. "Dal-i Mu'ceme ve "Zel" de denir. * Horoz ibiği.
-
ZAL'
Eğilmek, meyl etmek. * Dar olmak. * Davarın ağır yük getirmekten dolayı yürürken iki yanına eğilmesi.
-
ZALAL
Gölge eden. Gölge olan.
-
ZALÂM
Karanlık. Zulmet.
-
ZALÂM-I ZULM
Zulmün karanlığı.
-
ZALEF
Kum ve taş olmayan sağlam yer.
-
ZALEME
(Zâlim. C.) Zâlimler.
-
ZALF
Men'etmek. Nefsini bir işe rağbet ve teveccühten men etmek. * Mübah şey. * Bâtıl. * Şiddet. * Beyhude.