Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ZARAR-I MAHZ
Fık: Kendisinin faydası yerine zararı olan.
-
ZARB
(Bak: Darb)
-
ZARF
Kap, kılıf. Mahfaza. * İçine mektup konulan kılıf kâğıt. * Gr: Bir fiilin veya bir sıfatın veya başka bir zarfın mânasına "yer, zaman, mâhiyyet" (Nicelik, nitelik) gibi cihetlerden…
-
ZARF-I MEKÂN
Mekân gösteren kelime. ("Burada, dışarda, içerde" gibi)
-
ZARF-I ZAMAN
Gr: Zaman gösteren kelime. ("Erken, geç" gibi)
-
ZARFİYYET
Gr: Kelimenin zarf olması hâli, bir kelimenin zarf olarak kullanılması.
-
ZARÎ
Kanı durmayan damar.
-
ZARİ
f. Ağlayıp sızlama. * Hakirlik ve itibarsızlık.
-
ZARİ'
(Zer'. den) Ekin eken. Çiftçi.
-
ZARİB
(C.: Zırâb) Bir ucu keskin yerli taş. * Küçük tepe.
-
ZARİF-ÜT TAB'
İnce, zarif tabiatlı, güzel huylu.
-
ZARİF(E)
Zarafetli. İnce ve nâzik tavırlı. Güzel. Şık. İnce nükteli. * İnce nükteli ve güzel tâbirlerle konuşan.
-
ZARİFANE
f. Zariflikle, incelikle, zarif olana yakışır surette.
-
ZARİFE
Fazla ve lüzumsuz söz.
-
ZARİH
(Darih) Mezar, kabir. Türbe.
-
ZARİR
(C.: Ezırre-Zırrân) Kaba, sert yapılı ve muhkem yer.
-
ZARİS
Taşla yapılmış kuyu.
-
ZARİYAT
Kırıp ufalayan, toz duman edip götüren kuvvetler. * Velud kadınlar. (Bak: Zerv)
-
ZARİYAT SURESİ
Kur'an-ı Kerim'in 51. suresidir. Mekkîdir.
-
ZÂRR
Zarar veren, zararlı.
-
ZARRÂ'
(Darrâ') Şiddet. Keder, mihnet, sıkıntı.
-
ZARURAT
(Zaruret. C.) Zaruretler. Sıkıntı ve muhtaçlıklar.
-
ZARURET
Çaresizlik. Muhtaçlık. Sıkıntı. Yoksulluk. ( $ kaidesi, yâni: "Zaruret, haramı helâl derecesine getirir." İşte şu kaide ise, küllî değil. Zaruret, eğer haram yoluyla olmamış ise, h…
-
ZARURÎ
(Bak: Zaruriyye)
-
ZARURİYYAT
(Zarurî. C.) Mecburi işler. İster istemez olan işler.
-
ZARURİYYAT-I DİNİYYE
İman edilmesi zaruri olan dinin esasları, (Allah Teâlâya, Âhiret gününe, Meleklere, Peygamberlere, Kitaplara ve hayrın ve şerrin Allah'tan olduğuna inanmak.)
-
ZARURİYYAT-I NÂŞİE
Bir şeyin kendisinde bulunması zaruri olan ve ondan ayrılması mümkün olmayan ve zâti hassadan meydana gelen zaruretler.
-
ZARURİYYE
(Zarurî) Mecburî. İster istemez olacak iş. İhtiyarî olmayan, mecburî olan.
-
ZÂT
Hürmete lâyık kimse. * Kendi. Öz, asıl. * Ehil. Sâhib. (Zu'nun müennesi)
-
ZÂT-ÜL BEYN
İki kişi arasındaki düşmanlık.
-
ZÂT-ÜL CENB
Yan zarı iltihab. Akciğer zarı iltihabı.
-
ZÂT-UL ESMÂR
Meyve veren. Meyveli.
-
ZÂT-UL HAREKE
Kendi kendine hareket eden cisim. Aslında hareketli olan cisim. Otomatik.
-
ZÂT-UL İLKAH-İ ZÂHİRE
İlkahı (döllenmesi) çiçek vâsıtasıyla olan nebat.
-
ZÂT-ÜL MATÂLİ'
Birkaç matlâı bulunan akaside.
-
ZÂT-ÜR RİE
Akciğer zarı iltihabı.
-
ZÂT-ÜZ-ZEVC
Kocası olan kadın.
-
ZÂTEN
Esâsen, aslında, asıl olarak.
-
ZÂTÎ
(Zâtiyye) Zâta mensub. Kendisine âit, ile alâkalı, hususi. Özel.
-
ZÂTİYYAT
şahsiyetler. Zâta mahsus işler.