Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ZÂTÜLBEYN
(Zât-ül beyn) İki kişinin arasında olan düşmanlık.
-
ZÂTÜLCENB
(Zât-ül cenb) Tıb: Akciğer zarı iltihabı. Akciğer veremi.
-
ZAUN
Yük devesi.
-
ZAV'
Aydınlık. Işık.
-
ZAV'-UŞ ŞEMS
Güneş ışığı.
-
ZAVABIT
(Zâbıta. C.) Kaideler. Nizamlar, usuller.
-
ZAVAHİR
(Zâhir. C.) Görünüş. Dış görünüş. * Göze çarpan yerler. Yüksek yerler.
-
ZAVARİB
Nabız damarları.
-
ZAVİYE
Köşe. * Küçük tekke. * İki çizginin birleşmesi ile hasıl olan köşe, şekil. * Mat: Birbiriyle kesişen iki satıh veya iki çizginin birleştiği yerde meydana gelen açıklık. Açı. Açı öl…
-
ZAVİYETÂN (ZAVİYETEYN)
İki zaviye. İki açı.
-
ZAY'A
(C: Zıyâ') Geliri olan bina. * Tarla. Çiftlik. * Binasız arsa.
-
ZAY'AT
Kaybolma, kaybetme.
-
ZAYA'
Elden çıkma, yok olma.
-
ZAYAN
Yasemin çiçeği.
-
ZAYF
Misafir. Gelip geçen.
-
ZAYH
İncir ağacı.
-
ZAYİ'
(Ziya'. dan) Elden çıkan. Kaybolan. Yitik. Zarar, ziyan.
-
ZAYİÂT
Zarar ve ziyanlar. Yitikler.
-
ZAYİG
Mail, eğik, eğilmiş.
-
ZAYİGA
Meyledici, eğilen.
-
ZAYİL
Uzun etekli gömlek. * Uzun kuyruklu at. (Müe: Zâyile)
-
ZAYR
Mazarrat, ziyan.
-
ZAYVEN
(C.: Zayâvin) Yaban kedisi. * Erkek kedi. * Hırçın ve vahşi adam.
-
ZE
Kur'an alfabesinde onbirinci harftir ve ebcedi kıymeti 7'dir.
-
ZE'A'
Bölükler, fırkalar.
-
ZE'B
Ayıp. * Reddetmek. Hor ve hakir etmek, kepaze yapmak.
-
ZE'C
şiddetle emme, yutma. * Doldurmak.
-
ZE'M
Tahkir etmek, hakaret etmek. * Ayıplanmak.
-
ZE'ME
Şiddetli ses, çığlık. * İhtiyaç, hâcet.
-
ZE'R
Kerih görmek. İğrenmek. Nefret etmek.
-
ZE'R (ZEİR)
Arslan kükremesi. * Çağırmak ve kükremek mânâsına mastar.
-
ZE'RE
Meşelik.
-
ZE'T
Boğmak.
-
ZE'V
Sürmek ve sulamak.
-
ZE'VE
(C: Ze'vât) Zayıf koyun.
-
ZE'ZEE
Cem'etmek, toplamak.
-
ZEAL
İnkârdan sonra ikrâr etmek.
-
ZEAM
Tamâ, hırs.
-
ZEAMET
Şeref, şan. Riyaset. * Yetiştirdikleri hayvanları ile birlikte harbe iştirak eden ve Sipâhi denen Osmanlı askerine öşrü alınmak üzere verilen en büyük timâr.
-
ZEBAB
Karasinek. (Bak: Zübab)