Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ZEBAN
f. Dil, lisan, lügat, lehçe.
-
ZEBAN-ÂVER
f. Düzgün konuşan, düzgün söz veya şiir söyleyen. * Dile getiren.
-
ZEBAN-DIRAZ
f. Dil uzatan, atıp tutan.
-
ZEBANE
f. Terazi gibi bazı âletlerin dili andıran parçaları. * Alev.
-
ZEBANEKEŞ
f. Alevlenen, alevli.
-
ZEBANEŞ
Onun dili.
-
ZEBANİ
Cehennem'de vazife gören melek.
-
ZEBANİYÂN
f. (Zebaniye) Zebaniler. Cehennemlikleri Cehennem'e atmaya vazifeli melekler.
-
ZEBANİYE
Azap melekleri.
-
ZEBANZED
f. Ata sözü, darb-ı mesel. * Alışılmış, her zaman söylenen söz.
-
ZEBAYİH
(Zebiha. C.) Kurbanlık hayvanlar.
-
ZEBB
Men ve defetmek. Kovmak. * Yaban sığırı.
-
ZEBEB
Kaşın kıllı ve yoğun olması.
-
ZEBED
(C.: Ezbâd-Zübed) Köpük. * Kir ve pas, tüfl.
-
ZEBER
f. Üst.
-
ZEBERCED
Zümrüd cinsinden ve onun kadar kıymetli olmayan, sarımtırak yeşil, cam parlaklığında kıymetli taş.
-
ZEBERDEC
Zeberced taşı.
-
ZEBERDEST
f. En üstün, galib, hâkim, âmir. * Mâhir.
-
ZEBERDESTÎ
f. Maharetlilik, ustalık. * El üstünlüğü, üstünlük, galibiyet.
-
ZEBERİN
f. Üstteki.
-
ZEBG
Yaramaz huy, kötü alışkanlık.
-
ZEBH
Kesme, boğazlama. Kurban kesme. (Boğazlanmış veya boğazlanacak hayvana da "zebiha" denir.)
-
ZEBİB
Kuru üzüm. Kuru incir. * Yılan veya akrep gibi hayvanların zehiri.
-
ZEBİH
Kesme, boğazlama. Kesilecek hayvan. * Hz. İsmail'in (A.S.) ve Hazreti Muhammed'in (A.S.M.) babası Hz. Abdullah'ın lâkabı.
-
ZEBİHA
Boğazlanmış veya kesilecek hayvan. (Bak: Zebh)
-
ZEBİHEYN
İki kurban.
-
ZEBİL
Fışkı, gübre. * Pislik.
-
ZEBİR
Sıkıntı, mihnet. * Yazılmış şey. Mektup.
-
ZEBK
Yolmak.
-
ZEBL
İnce belli olmak. * Çiçeğin solması. * Deniz kaplumbağasının sırt kemiği.
-
ZEBN
Şiddetle def'etmek. * Devenin çifte vurması.
-
ZEBR
Kitab. Cüz. Kitap yaprağı. * Yazı yazma. * Söz. Yazı. * Akıl, zekâ. * Kuvvetli, sağlam, şiddetli adam. * Men'eylemek.
-
ZEBREC
Ziyne, süs.
-
ZEBTEL
Kısa boylu.
-
ZEBUN
f. Zayıf, güçsüz, âciz. * Alışverişte aldanan.
-
ZEBUN-KUŞ
Düşkünleri ezen. Zâlim. Gaddar.
-
ZEBUNÎ
f. Zayıflık, güçsüzlük, âcizlik.
-
ZEBUR
Kitap. Mektub. * Peygamber Hz. Dâvud'a (A.S.) vahiy ile gelen mukaddes kitabın adı.
-
ZEBZEB
(C.: Zebâzib) Adam zekeri.
-
ZEBZEBE
Muallâkta kalma. * Mütereddit. * Titreme. * Asılı bir şeyi havada oynatmak.