Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
AFAF
(Afâfet) Temiz olma. Masumiyet. Günahsızlık.
-
AFAİF
Namus, ırz ve iffet sahibi, şerefli kadınlar.
-
AFAK
Ufuklar. Yerle göğün birleştiği gibi görünen uzak dâire. * Etraf. Cihetler. * Mc: Görüş ve dönüş sınırları. (Zıddı: Enfüs'dür.)
-
AFAKGİR
Ufukları tutmuş, âleme yayılmış, şâyi, çok meşhur.
-
AFAKÎ
Kâinat ve içindeki hâdiselere âid. Nefsin haricindeki âleme dair. * Kıymetsiz sözler ve meseleler. (Enfüsinin zıddı.) (Objektif)
-
AFAR
Arap diyarında çok olan bir yeşil ağaç. * Hurma ağacını islah etmek. * Katıksız ekmek yemek.
-
AFARET
İfritçe, şeytanî, kötü niyet.
-
AFARİT
(İfrit. C) Şeytanlar. İfritler.
-
AFAROZ
(Bak: Aforoz)
-
AFAT
Afetler. (Bak: Afet)
-
AFAT-I SEMAVİYE
Semavi âfetler. Allah tarafından insanları ikaz ve ceza için verilen belâ ve musibetler.
-
AFAZÎ
Fr. Tıb: Organlarda bir işleme bozukluğu olmadığı halde, fikri kelime ile anlatamamak hâli.
-
AFEN
Çürüme, pörsüme. Yemeğin kokması. (Bak: Ufunet)
-
AFEND
f. Harp. Kavga.
-
AFER
Toprak. Yer. Arz. * Ekin suladıkları vaktin evveli.
-
AFERCA
Yaramaz huylu.
-
AFERİDE
(C: Aferidegân) f. Yaratılmış, mahluk.
-
AFERİN
f. Beğenmek, alkış, yaşa, varol. * Yaratan, yaratıcı.
-
AFERİN-HÂN
f. "Aferin" diyen.
-
AFERNA'
Arslan. * Kuvvetli deve.
-
AFES
Burun eğriliği.
-
AFET
Belâ. Musibet. Büyük felâket. Dâhiye. * Mc: Son derece güzel.
-
AFETZEDE
(C: Afetzedegân) f. Bir musibete, bir belâya ve bilhassa yangın, zelzele gibi bir felâkete uğramış.
-
AFETZEDEGÂN
(Afetzede. C.) f. Afete, belâya, felâkete uğramışlar.
-
AFF
İffet, namus. İffetli olmak. Nefsini haramdan men'etmek.
-
AFGAN
Afganistan. Afgan krallığı, Afganistan milleti.
-
AFÎ
Silen, silinmiş. Affeden, bağışlayan. * Affedilmiş, bağışlanmış. * Yalvaran. * Uzun saçlı. * Tencere altında artaya kalan.
-
AFİF
Temiz. Güzel. Nezih. İffetli ve namuslu olan. Haramdan sakınan. * Müstakim.
-
AFİFÂNE
f. İffetlice. Temiz olarak. Nazif olarak.
-
AFİK
Yalancı, iftiracı.
-
AFİL
Uful eden. Gurub eden. Batan. * Görünmez olan. Kaybolan. * Fâni, geçici.
-
AFİLÛN (AFİLÎN)
(Afil. C.) Gelip geçici, fâni olanlar. * Gözden kaybolup gidenler. Uful edenler.
-
AFİN
Affedenler.
-
AFİNİTE
(Affinite) (Bak: Aşk-ı kimyevi)
-
AFİR
Güneşte kum üstünde kurutulan et.
-
AFİRE
Komşusuna bir şey vermeyen kadın.
-
AFİŞ
Fr. Duvar ilânı.
-
AFİTAB
f. Güneş. * Mc: Pek güzel. * Çok güzel yüz.
-
AFİTÂBÎ
Güneşe âit. * Güzelliğe dâir.
-
AFİTE
Dişi koyun. Koyun güdücü kız.