Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
AFİYET
Sağlık, selâmet, sıhhatli olmak.
-
AFK
Akılsız olmak. Sözünü tam söylememek.
-
AFLAK
Çok gevşek şey.
-
AFOROZ
R. Papa tarafından bir Hıristiyanın kiliseden çıkarılması, dinden hariç addolunması.
-
AFRA'
Beyazı kızıllığına galip olan geyik. * Ayın onüçüncü gecesi.
-
AFRAZE
f. Nur. Aydınlık, ışık. * Kandil fitili.
-
AFREYE
Horoz ibiği. İnsanın ense saçı. * Davarın alın saçı.
-
AFRUŞE
f. Un helvası.
-
AFS
Hapsetmek. * Deve sürmek. * Arkasına ayağıyla vurmak.
-
AFSA
Boynuzu ardına kayık koyun.
-
AFŞAR
Avşar kabilesini meydana getiren Türkmenlerin adı.
-
AFŞELİL
Sırtlan dedikleri canavar. * Yaşlı, eti ve derisi sarkmış kuru kadın.
-
AFSUN
(Efsun) f. Büyü, sihir, tılsım. (Büyücülük yapmak ve büyücülere uymak, Müslümanlıkta yasak ve günahtır.)
-
AFT
Pelteklikten sözü zorlukla söylemek. Kekemelik.
-
AFTAB
f. Güneş. * Pek güzel şahıs. * Çok parlak çehre.
-
AFTÂB-GERDAN
f. Güneşten korunmak üzere başa giyilen şey. * Avcı kulübesi.
-
AFTAB-GERDEK
f. Kaya keleri. * Ayçiçeği.
-
AFTAB-GERDİŞ
f. Yer yüzü. * Kaya keleri. * Devamlı güneş gören yer.
-
AFTAB-GİR
f. Güneşlik, şemsiye. * Güneş gören yer.
-
AFTÂB-I KUREYŞ
Hz. Muhammed (S.A.V.) Efendimiz.
-
AFTAB-PEREST
f. Nilüfer çiçeği. * Güneşe tapan kimse. * Ayçiçeği.
-
AFTAB-RU
f. Güneş yüzlü, yüzü güneş gibi parlak (güzel). * Sevimli, dilber. * Güneşe karşı olan (yer).
-
AFTABE
f. İbrik. Su kabı.
-
AFTABÎ
f. Güneşlik, şemsiye, tente. * Güneşe ait, güneşle ilgili.
-
AFUR
Belâ kasırgası.
-
AFÜVV
Affeden, merhametli.
-
AFV
Ayakla basılmadık yer. * Malın iyisi, helâli ve fazlası. * Terketmek. * Mahvetmek.
-
AFV-CU
Afv isteyen. Afv arayan.
-
AFV-İ ANİL CERAHA
Huk: Kendisine cinayet yapılmış olan kimsenin, yaralanmadan dolayı malik olduğu kısas, diyet veya hükümet-i adl; yani, ehl-i vukufca tayin edilen diyet hakkını caniye bağışlamasıdı…
-
AFV-İ ANİLKAT'
Huk: Azalarından biri kesilen bir şahsın, buna karşılık hak kazandığı diyet veya kısas davalarından vaz geçmesi.
-
AFYON
Lât. Haşhaş sütünün birikmesinden ibaret bir madde.
-
AĞA YERİ
Topkapı sarayında hazine kethüdasının oturduğu yer.
-
AGÂH
(Ageh) f. Haberdar. Uyanık. Kalbi uyanık. Malumatlı. Basiretli. Vâkıf. Bilen.
-
AGÂHÂN
(Agâh. C.) f. Agâhlar, bilenler, bilgililer. Âlimler.
-
AGÂHÎ (AGEHÎ)
f. Malumat, vukuf, haberdarlık. Uyanıklık, teyakkuz, basiret.
-
AGAL
Darıltma, kışkırtma. * Çiğnemeden yutma. * Ağıl. * Arı kovanı.
-
AGALİŞ
f. Kışkırtma. * Birşeye saldırmak için kışkırtma.
-
AGANDE
f. Sucuk, yastık, minder gibi zorla doldurulmuş olan şeyler. * Bir çeşit zehirli olan haşere, böcek.
-
AGARR
Çok sıcak gün. * Kendini beğenmiş. * Asil, âlicenâb. * Beyaz.
-
AGARR-ÜL EYYÂM
En sıcak gün.