Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
AHABİR
(Ahbâr. C.) Hikâyeler. * Rivayetler.
-
AHABİŞ
(Habeş. C.) Habeşliler.
-
ÂHÂD
Birler. Birden dokuza kadar olan sayılar.
-
ÂHÂD-I NÂS
Avam, halktan birisi.
-
AHADD
(Hadd. den) Pek keskin.
-
AHADÎ
Tek, yalnız. Birlere âid, birlere mensub.
-
AHADÎ HADİS
Rivâyet eden bir veya iki koldan olan veya mütevatir mertebesinde olmayan hadis demetir. İştihar haddine yetişmeyen hadistir. Şartları tamam olursa zann-ı galib ifade eder, mukteza…
-
AHADİD
Sopa ve kamçı gibi şeylerin vücudda bıraktığı izler. (Bak: Uhdud)
-
AHADİS
(Bak: Ehâdis)
-
AHADİYYET
(Bak: Ehadiyyet)
-
AHAFF
Pek hafif, çok hafif. * Düşüncesiz.
-
AHAKK
(Bak: Ehakk)
-
AHAL
f. Birşeye yaramıyarak atılacak olan şey, çerçöp.
-
AHALİ
(Ehl. C.) Halk, umum, nâs. * Bir memleketin yerlileri, bir memlekette oturanlar, yaşayanlar.
-
AHAMİRE
Acem milletinden bir tâife.
-
AHANN
Sözü burun içinden söyleyen. Burnundan konuşan.
-
AHAR
f. Hattatların kullandıkları kâğıda sürülen nişastalı yumurta. * Kahvaltı. * Bir nevi çelik.
-
AHARR
Daha sıcak, en sıcak.
-
AHASS
(Bak: Ehass)
-
AHAVAT
(Uht. C.) Kızkardeşler. * Benzer şeyler.
-
AHAVEYN
İki kardeş. * İslam âlimlerinden olan Urfalı Vaiz Mahmud Kâmil efendinin babası Mustafa Kâmil Efendi ve amcası Urfalı Mehmed Efendi. (Bak: Ehaveyn)
-
AHAZZ
Pek bahtiyar, mes'ud, şanslı, mutlu.
-
AHBA
(Haba. C.) Saray adamları.
-
AHBAB
Dost. Sevilen dostlar. Sevilenler. Ehibbâ, muhibler.
-
AHBAR
(Bak: Ehbâr)
-
AHBÂR-I GAYB
Bizce bilinmeyen gayb âlemlerine ve geleceğe dâir haberler.(... Hem de musibetlerin vakti muayyen olsa idi; musibet, başına gelen adam, musibetin intizarında o gelen musibetin belk…
-
AHBARÎ
Rivayetçi, rivayet eden kişi.
-
AHBAS
(Habs. C.) Su bentleri, havuzlar. * Hapisler, zindanlar. * Gayr-ı meşru vakıf yerler.
-
AHBAZ
(Hubz. C.) Ekmekler.
-
AHBEL
Divane, deli.
-
AHBEN
Çok su içmekten karnın şişip zahmetli olması.
-
AHBES
Pek çok pis, daha murdar. En habis, berbad.
-
AHBEŞ
Habeş, Habeşi.
-
AHBİYE
(Hıbâ. C.) Kıldan yapılmış göçebe çadırı. * Keçe ve kıldan yapılan evlerde konup göçen Türkler.
-
AHCAR
(Hacer. C.) Taşlar.
-
AHCEN
Burnu eğri kimse.
-
AHD
Vâdetme. Söz verme. Vefâ. Yemin. And. Misak. Peymân. * Asır. Devir. Tevhid. Mukavele. * Vasiyet.
-
AHD Ü MİSÂK
f. Yemin, anlaşma, sözleşme.
-
AHD Ü PEYMAN
f. Yemin etme, söz verme.
-
AHD-İ ATİK
Tevrat, Zebur ve Mezamir'in bazıları, Yahudilerin eski ve mukaddes kitapları.