Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
AHD-İ CEDİD
f. İncil.
-
AHD-NAME
f. Anlaşmanın şartlarını ve anlaşmayı yapanların imzalarını taşıyan kağıt.
-
AHDA'
Çok alçakgönüllü, halim, mütevazi. İtaatli.
-
AHDAK
(Hadeka. C.) Göz bebekleri.
-
AHDAN
(Hıdn. C.) Dostlar, yoldaşlar.
-
AHDAR
Yeşil, yemyeşil, pek yeşil.
-
AHDAR-I NÂZIR
Çok yeşil, yemyeşil, tam yeşil.
-
AHDAS
(Hades. C.) Yeni hâdiseler, fena şeyler. Dertler, musibetler. * Gençler.
-
AHDEB
Kambur.
-
AHDEL
Boynu önüne eğilmiş olan. * Çok eğik olan şey.
-
AHDER
f. Kardeş çocuğu. Biraderzâde.
-
AHDERRÎ
Yabani eşek.
-
AHDES
Fikirli kişi.
-
AHDET
(C.: Ahâd) Yağmur yağdıktan sonra yağan yağmur.
-
AHDÎ
Ahde âid, sözleşmeye dâir.
-
AHEK-İ SİYAH
Rutubete dayanıklı olan bir cins çimento.
-
AHEK-İ TEFTE
Sönmemiş kireç.
-
AHEN
Demir. * Mc: Sert. Zincir. Kılıç.
-
AHEN-ÂŞİYÂN
f. Dikiş yüksüğü.
-
AHEN-BE
f. Dokunacak bezin veya çulhanın iki yanına konan demirli ağaç. Bu demirli ağaç bezin buruşukluğunu da açar.
-
AHEN-CÂN
f. Demir canlı. * Katı yürekli. * Sabırlı, tahammüllü.
-
AHEN-DEST
f. Demir elli, eli demir gibi olan.
-
AHEN-DİL
f. Demir yürekli, kahraman. * Merhametsiz, acımasız kimse.
-
AHEN-GER
f. Demirci. Demir yapan veya satan.
-
AHEN-GERÎ
f. Demircilik.
-
AHEN-KEŞ
f. Demiri çeken. Mıknatıs.
-
AHEN-PUŞ
f. Demirler giymiş. Zırh kuşanmış.
-
AHEN-RÜBÂ
f. Demiri kapan, mıknatıs.
-
AHENE
f. Demir halka.
-
AHENİN
Demirden yapılmış, çok kuvvetli, pek sağlam.
-
AHENK
f. Seslerin arasındaki uygunluk. Düzgün tarz ve gidiş.
-
AHENKDÂR
f. Uygun, düzgün, âhenkli, makamlı.
-
AHER
Başka, diğer, gayrı.
-
AHESTE
f. Yavaş, ağır.
-
AHESTE-REV
f. Aheste âheste yürüyen, acelesiz, yavaş yavaş yürüyen.
-
AHESTEGÎ
f. Yavaşlık, acele etmemeklik.
-
AHFA
Çok gizli, pek gizli.
-
AHFAD
Torunlar. Hafidler. Evlâd oğulları. Yardımcılar.
-
AHFAS
(Hıfs. C.) İşkembeler, kırkbayırlar.
-
AHFAZ
(Ahfad) Alçak ve çukur yer. * Mc: Çok alçak gönüllü. Mütevâzi.