Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
AHFEC
Ayakları eğri.
-
AHFEŞ
Küçük gözlü, zayıf bakışlı. * Yalnız gece gören kimse. * Üç büyük Arab âliminin lâkabı. * Bulutlu günde görüp bulutsuz günde görmeyen.
-
AHFİYE
(Hıfâ. C.) Örtüler, perdeler, gizli şeyler. * Çiçeğin tomurcuğunu örten kabuk.
-
AHGER
f. Ateş koru. Yanar halde olan kömür.
-
AHGER-İ SUZAN
Yakıcı kor.
-
AHH
Öksürmek.
-
AHİ
Kardeşim. * Ahilik ocağından olan kimse. * Eli açık, cömert.
-
AHİBBA
Dostlar, arkadaşlar. (Bak: Habib)
-
AHİD
(Bak: Ahd)
-
AHİD-ŞİKEN
f. Ahdi bozan, anlaşmayı bozan.
-
ÂHİL
Erkeği olmayan kadın. * Fevkinde kimse olmayan yüksek padişah.
-
AHİLİK
Asırlar önce Anadolu'da gelişen bir halk ocağı. Sosyal bir kuruluş olan ahilik iş alanında adam yetiştirmek, çalışma sevgisini aşılamak, istihsali çoğaltmak gibi gayeleri vardı. Gü…
-
AHİLLA
(Ehillâ) Sadık ve samimi arkadaşlar. En sadık dostlar. Haliller.
-
ÂHİN
(C.: Avâhin) Fakir. * Hazır, sabit kimse. * Yumuşak hurma ağacı.
-
AHÎR
En son, sonraki.
-
ÂHİR
Zina işleyen. Fasıklık yapan. * Tembel kimse.
-
ÂHİR-BİN
f. Sonunu gören, düşünen.
-
ÂHİRE
Zâni, zinakâr.
-
AHİREN
En son, en son olarak. * Son zamanlarda, yakında.
-
ÂHİRET
Bu dünyadan sonra gideceğimiz ebedi âlem. Âhiret, kıyamet koptuktan sonra, bütün varlıkların ve insanların devamlı kalacakları yerdir. Orada ölüm yoktur, hayat sonsuzdur; dinin emi…
-
ÂHİRZAMAN
Dünyanın son zamanı ve son devresi. Dünya hayatının kıyamete yakın son devresi. (Rivayette var ki : "Fitne-i âhirzaman o kadar dehşetlidir ki, kimse nefsine hâkim olmaz." Bunun içi…
-
AHİSSA
(Hasis. C.) Cimriler, pintiler, tamahkârlar.
-
AHİYANE
f. Damak. * Tıb: Boğaz.* Beyin kemiği.
-
AHİYYEN ŞERAHİYYEN
(Süryanice) Hannân, Mennân, Rahmân ve Rahim olan. Çok çok nimet veren.
-
AHÎZ
(Ahz. den) Esir.
-
ÂHİZ
(Âhize) Alan. Alıcı. Ahzeden. * Ses alıcı âlet. * Kabul etme, alma.
-
ÂHİZE
Fiz : Elektrik enerjisini mekanik enerjiye çeviren alet.
-
AHIR
t. (Ahur) Hayvanların barındığı yer, dam.
-
AHKAB
Uzun zamanlar.
-
AHKAD
(Hukd. C.) Kinler, garezler.
-
AHKAF
(Hıkf. C.) Eğri büğrü kum tepeleri.
-
AHKAF SURESİ
Kur'an-ı Kerim'de kırkaltıncı sure olup Mekke-i Mükerreme'de nâzil olmuştur.
-
AHKÂM
(Hüküm. C.) Hükümler. Kanunlar. Nizamlar.
-
AHKÂM-I ADLİYE
Adaletle alâkalı hükümler, emirler. * Adliye nezaretinin eski ismi.
-
AHKÂM-I FER'İYYE VE AHKÂM-I ASLİYYE
(Bak: Şeriat)
-
AHKÂM-I KUR'ÂNİYE
f. Kur'ân-ı Kerim'in kat'i olan hükümleri, emirleri. (Bak: Hukuk)
-
AHKÂM-I ŞAHSİYE
Huk: Şahsın kendisini alakalandıran hükümler. (Bak: Hukuk-u şahsiye)
-
AHKAR
En hakir, pek âciz ve değersiz. (Daha çok tevazu makamında söylenir.)
-
AHKAR-UL İBÂD
Kulların en hakiri.
-
AHKEM
En sağlam. En kuvvetli. * En çok hükmeden. * En hakim ve akıllı.