Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
AHKEM-ÜL HÂKİMÎN
Hükümdarların hükümdarı. Hâkimlerin en hâkimi. Cenâb-ı Hak (C.C.)
-
AHKER
f. Ateşli kül, kül ile karışık ince kor.
-
AHLA
En tatlı, çok şirin. Çok tatlı.
-
AHLAF
Yemin edenler. Müttefikler.
-
AHLAK
(Hulk.C.) Huy, tabiat. İnsanın davranış tarzı, tutum ve tavrı, bir cemiyette makbul ve iyi sayılan davranış kuralları. Bu kural ve kaideleri inceliyen ilim. Ahlâkın kaynağı ve mahi…
-
AHLÂK-I FÂZILA
İyi ahlâk, faziletli huylar.
-
AHLÂK-I HAMİDE
Beğenilen güzel ahlâk.(Hz. Muhammed (A.S.M.) bütün ahlâk-ı hamidede en yüksek ve yetişilmeyecek bir dereceye malik idi...... Onda içtima etmiş ahlâk-ı hamidedir ki her bir haslette…
-
AHLÂK-I HASENE
Yüksek ahlâkı en parlak ve ulvi bir şekil ve ruhta gösteren ve bilfiil yaşayan Peygamberimizin (A.S.M.) ve O'nun yolunda gidenlerin ahlâkı.(Diyorsun ki: Teklif, saadet içindir. Hal…
-
AHLÂKÎ
Ahlâkla ilgili, ahlâka ait.
-
AHLÂKIYYÂT
Ahlâk ilmi ve düsturlarını ve bunların vasıflarını ve tatbiklerini inceleyen, öğreten ilim. * Ahlâk ve terbiye ile alâkalı ders ve bahisler.
-
AHLÂKIYYUN
Ahlâk ilmi ile uğraşan âlimler; bunlar iki kısımdır. Bir kısmı ahlâk-ı hasene olan İslam ahlâkını telkin eder, diğer kısmı ise, dine tâbi olmayan ve hakiki ahlâkı bulamamış olanlar…
-
AHLAL
(Hıll. C.) Samimi dostlar, yâranlar.
-
AHLAM
Rüyâlar. (Bak: Hulm)
-
AHLAS
En hâlis, daha temiz.
-
AHLAT
(Hılt. C.) Çok karıştırılabilir, karıştırılmağa elverişli.
-
AHLAT-I ERBAA
İnsan vücudunda varlığı kabul edilen dört unsur veya üsareler.
-
AHLEF
Solak kimse.
-
AHLES
Kara ile kırmızı arasında olan renk.
-
AHLET
Saçı dökülmüş kişi.
-
AHLİYA
(Hali. C.) Boş şeyler.
-
AHMA
(Hamiyyet. den) Çok hamiyetli.
-
AHMAK
(Humk. dan) Pek akılsız, sersem, şaşkın. Anlayışsız.
-
AHMAK-UL HUMAKA
Ahmakların en ahmağı.
-
AHMAKANE
f. Ahmakçasına, ahmak olana yakışır şekilde.
-
AHMAKÎ
Akılsızlık, ahmaklık.
-
AHMAKİYET
Ahmaklık, akılsızlık.
-
AHMAL
(Haml. C.) Yükler. * Ağır şeyler. Eşya, ağırlık.
-
AHMAL Ü ESKAL
Ağır yükler.
-
AHMAS
(Hums. C.) Beşte birler, humslar.
-
AHMAS-ÜL KADEM
Ayak tabanı.
-
AHMED
Daha çok hamdeden. * Çok övülmeğe ve medhedilmeğe lâyık. * Çok sevilen. Beğenilmiş. * Hz. Peygamber'in (A.S.M.) bir ismi.
-
AHMED İBN-İ HANBEL
(Bak: Hanbelî, İmam-ı Hanbel)
-
AHMED-İ BEDEVÎ
(Seyyid) (Hi. 596-675) Mısır'ın en büyük velilerindendir. Hz. Ali neslinden gelir. Bir çok lâkabı vardır. Ona Afrika bedevileri tarzında (yüzü örten peçe) taşıdığından dolayı (el-B…
-
AHMED-İ FÂRUKÎ
(Hi. 971-1034) (İmam-ı Rabbanî) Hz. Ömer (R.A.) ahfadından olduğundan Fârukî denilmiştir. Kendisi demiştir ki: "Hakaik-i imaniyeden bir mes'elenin inkişafını, binler ezvak ve mevâc…
-
AHMED-İ MUHTAR
Hz. Muhammed (A.S.M.) Efendimiz.
-
AHMED-İ RÜFÂÎ
(Hi: 512-578) Büyük bir veliyullahtır. Pek çok kerametleri görülmüştür. İmam-ı Musa Kâzım Hazretlerinin evlâtlarından olup, dine büyük hizmetler etmiştir. (R.A.)
-
AHMED-İ SÜNUSÎ
(Bak: Sünusî)
-
AHMER
Kırmızı.
-
AHMES
Kuvvetli, yiğit. Kahraman, cesur, şecaatli, bahadır.
-
AHMEŞ
İnce, dakik.