Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
AHMEZ
Daha metin, daha sağlam, daha çetin.
-
AHNA
Çapraz ve birbirine zıt işler. Çarpık, eğri şeyler.
-
AHNA'
Çok alçak gönüllülük, mütevazilik.
-
AHNAS
(Hıns. C.) Yeminden dönmeler. Yalan yeminler.
-
AHNEF
Ayakları çarpık ve eğribüğrü olan.
-
AHNES
Burnu basık ve sivri olan adam.
-
AHOND
f. Tahsil yapmış, hoca. Ulu, büyük.
-
AHRA
Daha lâyık, daha münasib, en elverişli.
-
AHRAB
Kulağı kesik. * Kulaktaki küpe deliği.
-
AHRAC
(Hırc. C.) Hayvanların yular, tasma ve palanlarına dizilen boncuklar.
-
AHRAD
Pek tamahkâr cimri.
-
AHRAK
Miskin, akılsız adam.
-
AHRAM
(Harem ve Harim. C.) Gizli yerler. Gizli olup herkesin girmesi serbest olmayan yerler. * Kadınların bulunduğu haremlikler.
-
AHRAR
(Hür. C.) Hürler. Esir veya köle olmayan kimseler. * Silsilesinde esir veya köle bulunmayanlar. * Hürriyetçiler.
-
AHRARANE
f. Hürriyetçilere yakışır tarzda. Serbestçe. Hür olana yakışır surette.(İnsana karşı hürriyet, Allah'a karşı ubudiyyeti intac eder. Mün.)
-
AHRAS
Dilsiz.
-
AHRAZ
(Ahrad) Kirpikleri dökülmüş, çipil gözlü.
-
AHREB
Çok harap, perişan, yıkık. * Kulağı yarık kimse. * Edb: Rübai vezinlerinden "Mef'ulü" ile başlayan oniki şekilden herbiri.
-
AHREC
Ak ile kara. Siyahla beyaz.
-
AHRED
Ayaklarının siniri kurumuş veya bozulmuş olan hayvan.
-
AHREM
Burnu kesik olan. Kesik burunlu. * Edb: Rübai vezinlerinden "Mef'ulü" ile başlıyan oniki şekilden herbiri. * Tıb: Omuz ucu.
-
AHRES
Dilsiz, dili olmayan kimse.
-
AHREZ
Gözleri dar ve küçük olan.
-
AHRUF
(Harf. C.) Uçlar. * şiveler, lehçeler. * Harfler.
-
AHSA
"İhsa"dan fiildir. (Bak: İhsâ)
-
AHŞA
Pek korkunç. Çok korkunç. Çok korkunç yer.
-
AHŞA'
(Haşâ. C.) Vücuttaki bağırsak, ciğer gibi organlar. * Mahaller, bölgeler, cihetler.
-
AHŞAB
Kereste. Tahta. Ağaçtan yapılan bina. * Ağaçtan olanlar.
-
AHŞAM
(Haşem. C.) Bir büyük zâtın yakınları, maiyeti, taraftarları.
-
AHSAR
Pek kısa, daha kısa, daha özlü, daha veciz.
-
AHSAS
Hisler. Duygular.
-
AHSEB
Çok iyi hesab edilmiş, münâsib. * Çok fazla cimri, hasis. * Miskin. * Saçının rengi kırmızıya yakın. *Tüyünün rengi boz renk olan kızıl deve.
-
AHŞEB
(C.: Ehâşib) Sert taşlı büyük dağ. * Haşin ve yoğun olan.
-
AHSEF
Kara ile ak, alaca.
-
AHŞEF
Uyuz adam.
-
AHSEM
Geniş yüzlü kılıç. * Arslan. * Enli, yassı ve yayvan burun. * Enli, yassı ve yayvan burunlu adam.
-
AHŞEM
Burnu koku almayan. * Burnunun içi kokan kimse.
-
AHSEN
En güzel. Çok güzel.
-
AHŞEN
Pek sert şey. * Geçimsiz kimse.
-
AHSEN-İ TAKVİM
En güzel kıvama koyma. * Cenab-ı Hakkın her şeyi kendisine lâyık en güzel kıvam, sıfat ve surette yaratması. İnsanın en yüksek ve câmi isti'dâd ve kabiliyetlerde ve en güzel surett…