Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
AKURÂNE
f. Kuduzcasına, kudurmuşcasına, saldırırcasına.
-
AKUSTİK
Fr. Sese ait.Ses mevzuu. Kapalı yerde ses dağılma sistemi.
-
AKVA
Daha kuvvetli. En kuvvetli. (Bak: Ekva)
-
AKVA'
Kuyruğu beyaz, gövdesi siyah olan dişi koyun.
-
AKVAL
(Kavl. C.) Sözler, kaviller.
-
AKVAL-İ HAKÎMÂNE
f. Hikmet sahiblerine yakışır sözler.
-
AKVAM
(Kavim. C.) Kavimler. Milletler. Toplumlar.
-
AKVÂM-I BEŞER
İnsan toplumları. İnsan kavimleri.
-
AKVAREL
Sulu boya resim.
-
AKVARYUM
Lat. Su hayvanlarını veya bitkilerini besleyebilecek tarzda yapılmış camdan su kabı.
-
AKVAS
(Kavs. C.) Kavisler, yaylar. * Virajlar, büklümler.
-
AKVAT
(Kut. C.) Yiyecekler, azıklar.
-
AKVAT-I YEVMİYYE
Geçim, derd-i maişet için lazım olan günlük yiyecekler.
-
AKVAZ
(Kavz. C.) Kum tepeleri.
-
AKVE
Evin önündeki açıklık, meydanlık. Avlu.
-
AKVED
Uzun boyunlu.
-
AKVEM
Daha doğru. En doğrru.
-
AKVERİN (AKVERİYAT)
Büyük belâlar, musibetler, âfetler.
-
AKVES
Sıkıntılı an. * İhtiyarlıktan beli bükülmüş kimse. Kamburu çıkmış ihtiyar kişi.
-
AKVET
(C.: Ukâ) Hallaç masurası.
-
AKVİYA
(Kavi. C.) Sağlam ve güçlü olanlar. Kuvvetliler.
-
AKY
Koyu olan ve birbiri üstüne sağılmış olan koyun sütü.
-
AKYA
Lüfer azmanı denilen iri cins bir balık.
-
AKYUVAR
(Bak: Küreyvât-ı beyzâ)
-
AKZ
Atâ, bahşiş.
-
AKZA
Kadılıkta ve fıkıh ilminde daha ileri, daha bilgili.
-
AKZEF
Çok iftira atan. Çok kazifte bulunan. (Bak: Ekzef)
-
AKZEL
Çok aksak; pek fazla topal.
-
AKZEM
Zayıf.
-
AKZER
Necis ve murdar nesne.
-
AKZİYE
(Kaza. C.) Hükümler. Kararlar. * Tam cümleler.
-
ÂL
Sülâle, soy, hânedan. Akrabâ ve taallukat. * Yaz sıcaklarında su gibi görünen serap. * Hile, tuzak.
-
ÂL-İ ABÂ
Hz. Peygamberin (A.S.M.) kendisi ile beraber, kızı Hz. Fâtıma Validemiz, damadı Hz. Ali ve torunları Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin'den (R.A.) müteşekkil hey'et. "Hamse-i âl-i abâ" da de…
-
ÂL-İ ABBAS
Emevilerden sonra 749 senesinden 1258 senesine kadar süren Abbasi hükümdar ailesi.
-
ÂL-İ BEYT
(Bak: Âl)
-
ÂL-İ İBRAHİM
Hz. İbrahim Peygamberin (A.S.) neslinden gelen ve onun mânevi yolunda yürüyenler. Bütün müslümanlar, Mü'minler.
-
ÂL-İ İMRÂN
İmran soyundan gelenler. (İmran ikidir. Birisi: Hz. Musa ve Harun'un (A.S.) babaları olan İmran ibn-i Yashür ibn-i Lâvi ibn-i Yakub ibn-i İshak ibn-i İbrahim'dir (A.S.) İkincisi: H…
-
ÂL-İ İMRAN SURESİ
Kur'an-ı Kerimin üçüncü suresinin ismi olup Medine-i Münevvere'de nâzil olmuştur. Bu sureye Eman, Kenz, Ma'niyye, Mücadele, İstiğfar Suresi ve Tayyibe de denilir.
-
ALÂ
Gr:Arabçada harf-i cerdir. Buna isim diyen de olmuştur. Müteaddit mâna ile kelimenin başına getirilir; manevî istilâ ve tefevvuk bildirmek için ekseriyâ mecrurunu istilaya delâlet…
-
ALÂ HİDE
Tek başına, münferiden, ayrıca.