Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
AMD
Niyet, kasıt, istek, arzu. * Direk koymak.
-
AMDEN
Kasten, bile bile. İsteyerek.
-
AME
Tereddüt. * Tenbellik.
-
ÂMED
f. (Mâzi fiili olup mastar gibi kullanılır). Gelmek, geliş, vürud eyleme.
-
ÂMED Ü REFT
Geliş-gidiş.
-
ÂMED Ü ŞÜD
Varıp gelme. Gidiş geliş; geldi gitti.
-
ÂMEDE
Gelmiş. Vürud eylemiş.
-
ÂMEDE-GÛ
f. Hazırcevap. Düşünmeden hemen güzel söz söyleyen kimse.
-
ÂMEDÎ
f. Geliş.
-
ÂMEDİYE
f. Gümrük vergisi.
-
AMEH
Basiretsizlik. Tahayyür, tereddüt. Doğru ciheti bilmemek.
-
AMEL
İş. Çalışma. Bir emri veya vazifeyi yerine getirme. * Kâr, iş işleme. * Dini bir emri yerine getirme, tatbik etme. İtaat. İbâdet.
-
AMEL-İ KALİL
Amel-i kesirden az olan hareket. Bir rek'atta bir uzuvla yapılan ve namazdan sayılmayan bir hareket veya ardı ardına yapılan üçten az hareket.
-
AMEL-İ KESİR
Namaz içinde ve namazdan sayılmayan ve bir uzuvla ardı ardına yapılan üç hareket veya iki uzuvla yapılan bir hareket; bu hareket namazı bozar.
-
AMEL-İ SÂLİH
Allah rızâsına uyan hayırlı amel. Günahlardan uzak olan iş, fiil. Maddi veya mânevi hukuk-u ibâdı ifâ etmek.(Bugünlerde Kur'an-ı Hakîm'in nazarında, İmandan sonra en ziyade esas tu…
-
AMEL-İ TÂLİH
Yaramaz iş, makbul olmayan amel.
-
AMEL-İ UHREVÎ
Âhirete ait amel. (Ey nefis! Az bir ömürde hadsiz bir amel-i uhrevi istersen ve herbir dakika-i ömrünü bir ömür kadar faideli görmek istersen ve âdetini ibadete ve gafletini huzura…
-
AMELE
(Âmil. C.) Âmiller. Amel edenler. * Irgat, işçi.
-
AMELEHU
"Tarafından yapıldı." mânâsına gelir ve bir sanat eserinde san'atkârın imzasından önce yazılır.
-
AMELEN
Bilfiil, işleyerek, fiilen, çalışarak.
-
AMELÎ
(Ameliyye) Amele mensup ve müteallik olan. Fiil olarak. İşlemek suretiyle. Pratik. Tecrübeli.
-
AMELİYYAT
Ameller. işler. * Bir bilginin iş olarak tatbiki. * Tıb: Operatörlük. Cerrahlık.
-
AMELLES
Kuvvetli adam. * Kurt. * Yavuz, çirkin at.
-
AMELLET
Sağlam, muhkem, katı nesne.
-
AMELMANDE
f. İş yapmaz hâle gelmiş olan. Muattal. Battal. Çok yaşlı. Sakat veya hasta olup çalışamaz hâle gelmiş olan.
-
AMELNÜVİS
f. Kasların çalışmasındaki değişiklikleri işaretleyen âlet.
-
ÂMEN
Çok veya en emin ve güvenilir.
-
ÂMENNA
İnandık, öylece kabul ederiz, ona diyecek yok (meâlindedir.)
-
ÂMENTÜ
"İmân ettim" demek olup Ehl-i Sünnet Mezhebi olan mü'minlerin iman esaslarını kısaca toplayan ifâdenin has ismidir.
-
AMER
(Amr, ömr, imâret) Muammer eylemek. Çok zaman yaşayıp kalmak. Muammer olmak.
-
AMEŞ
Gözü zayıf olan, gözü yaşlanıp durmadan akan.
-
AMEYSEL
Arslan. * Şişman, büyük deve. * Kaftanını yere sürüyerek gezen tembel kimse. * Uzun kuyruklu geyik. * Enli nesne. * Kerim, şerif nesne.
-
AMİ
Senevî, yıllık. * Avamca. İleri gelenden olmayan. Câhil. Havassa âit olmayan. Avama âit ve müteallik.
-
ÂMİD
Diyarbakır'ın önceki adı.
-
AMİG(E)
f. Karışık. * Hakikat. * Mc: Çiftleşme.
-
AMİH
Şaşkın, şaşırmış, şaşakalmış.
-
AMİHTE
f. Karışmış, karışık.
-
AMİHTE-GÎ
f. Karışmış olma.
-
AMİJE
f. Şair. * Karışmış, karışık.
-
AMİK
Hicaz vilâyetinde ulu bir ağaç.