Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ARAC
f. Dirsek.
-
ARADÎN
(Bak: Eradîn)
-
ARAFAT
Mekkenin 16 kilometre doğusunda Hacıların arefe günü toplandıkları tepe ve bunun eteğindeki ova. Tepenin diğer bir adı Cebel-ür Rahme (Rahmet dağı)dır. Adem (A.S.) ile Havva anamız…
-
ARAFET
(C: Avârif) Atâ, ihsan, hediye.
-
ARAHİM
Büyük olan şey. * Bir cins beyaz büyük mantar.
-
ARAİS
(Arûs. C.) Gelinler. * Güneşler. * Gökler.
-
ARAİZ
(Ariza. C.) Arz olunan meseleler. Küçükten büyüğe yazılan yazılar.
-
ARAK
Kalabalık, izdiham.
-
ARAK-ÇİN
Kavuğun altına giyilen takke.
-
ARAK-DAR
f. Terli.
-
ARAKÎ
Terle ilgili, tere mensub.
-
ARAKİYYE
Yünden yapılan bir cins külâhtır ki, bilhassa dervişler kullanırlar.
-
ARAKK
Çok ince. En ince. Ziyâde rakik olan.
-
ARAKNAK
f. Terlemiş, terden ıslanmış, ter içinde kalmış.
-
ARAKRİZ
f. Terliyen, ter döken.
-
ÂRÂM
f. Durma, dinlenme. * Yerleşme, rahat etme, karar kılma. * Eğlenme.
-
ÂRÂM-BAHŞ
f. Dinlendirici, dinlendiren, ârâm veren.
-
ÂRÂM-CÛ
f. Dinlenmek isteyen.
-
ÂRÂM-CÛYANE
f. Dinlenmek isteyene yakışır şekilde.
-
ÂRÂM-GÂH
f. Dinlenilecek yer.
-
ÂRÂM-GÂR
Hiçbir sıkıntısı olmayan, rahat yaşayan adam.
-
ÂRÂM-GÜZİN
f. Dinlenmek için oturan, istirahat eden, dinlenen.
-
ÂRÂM-I CÂN
Gönül rahatı. * Sevgili, sevilen güzel.
-
ÂRÂM-I DİL
Sevgili, sevilen güzel. * Gönül rahatı.
-
ARÂM-RÜBA
f. Sıkıntı veren, istirahatı bozan, rahatı kaçıran.
-
ARÂM-SAZ
f. Yerleşen, oturan.
-
ARÂM-SÛZ
f. Huzuru bozan, rahatsızlık veren.
-
ÂRÂMGÂH-I EBEDÎ
Ebedi olarak dinlenilecek yer, sonsuz olarak istirahat edilen yer, mezar.
-
ÂRÂMÎ
f. Dinlenme, rahat etme.
-
ÂRÂMİDE
f. Rahat olan, dinlenen, sükûn halinde ve rahatta bulunan.
-
ÂRÂMİŞ
f. Huzur, rahat.
-
ARAMRAM
(Aremrem) Asker çokluğu. * Şiddetli hâl ve iş.
-
ARAN
f. Dirsek.
-
ARANİK
Su kuşlarından boynu uzun bir kuş.
-
ARARE
(C: Arâr) İyi kokulu bir ot. * Şiddet * Kötü ahlâk. * Evin avlusu, ev içi. * Soğuk şiddetli olmak.
-
ARAROT
Ufak çocuklara yedirilen besleyici bir cins nişasta ki, Amerika'da hasıl olan bir kökten çıkarılır.
-
ARAS
Yorgunluk, bitkinlik. * Hayranlık.
-
ARASAT
(Aresât) Mahşer yeri. Haşir ve neşir meydanı.
-
ARASTE
f. Bezenmiş süslenmiş. * Çarşının bir esnafa mahsus kısmı. * Vaktiyle ordu çarşısı, ordugâhta kurulan seyyar çarşı.
-
ARASTE-GÎ
f. Süslülük, bezenmişlik, ârâstelik.