Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ASENN
Koltuğu kokan kişi.
-
AŞENNET
(C.: Aşânit) Yaramaz huylu kimse.
-
AŞENZER
Katı, sağlam nesne.
-
ASER
Solak kimse, solaklık.
-
ASERAT
Sürçmeler, yanılmalar. * Ayak kayması.
-
AŞERAT
(Aşere. C.) On sayıları.
-
ASERE
Kanat teleklerinden evvel, ucunda olan beyaz telekler.
-
AŞERE
On. On rakamı.
-
AŞERE-İ MÜBEŞŞERE
Hz. Peygamber'in (A.S.M.) kendilerine Cennetlik olduklarını müjdelediği sahabelerdir. Bu kişiler Allah'ın emirlerine bağlılıkta ve din hizmetindeki fedailikte Allah'ın rızasını tam…
-
ASES
Asâyişin muhafazası için geceleri dolaşan ve şimdiki polis vazifesini gören memurlar.
-
ASESBAŞI
Osmanlı İmparatorluğunun eski devirlerinde polis müdürü.
-
ASEV
(Asven) Serkeşlik. Taşkınlık, serserilik.
-
AŞEVÎ
Akşam, akşam vaktine dair.
-
AŞEVİ
Yoksullara parasız olarak yemek yedirilen veya dağıtılan yer, aşhane. * Para ile yemek yenilen yer, lokanta. * Düğün gibi toplantılarda, yemekleri hazırlamak için iğreti mutfak ola…
-
AŞEVSEC
Büyük karınlı iri deve.
-
ASEVSEL
Azâsı gevşek kimse.
-
AŞEVZEN(E)
Galiz, katı nesne.
-
ASF
Zulüm. Haksızlık. * Can çekişme. * Emek çekip kâr kazanma. * Bir tarafa eğilme. * Sür'atle gitme. * Rüzgârın kuvvetle esmesi. * Taze ekin yaprağı.* Ekin taze iken biçme.
-
ASFAD
(Safed. C.) Suçluların el ve ayaklarına takılan kelepçeler.
-
ASFAF
(Saff. C.) Saflar, hatlar.
-
ASFALT
yun. Siyah renkte şekilsiz bir bitüm.
-
ASFAR
Sıfırlar. Boş şeyler.
-
ASFENCAH
Akılsız, ahmak adam.
-
ASFER
Sarı, uçuk benizli. Soluk. * Kızıl. * Islık çalan.* Bomboş şey.
-
ASFİYA
Sâfiyet, takvâ ve kemâlât sâhibi ve Peygambere (A.S.M.) vâris olup, onun meslek ve gayelerini ihyaya ve tatbike çalışan muhakkik zatlar. (Derece-i şuhud derece-i iman-ı bilgaybdan…
-
ASFİYA-İ MÜDEKKİKÎN
İslâmî hakikatların tetkik ve bilinmesinde çok dikkatli ve sâdık olan büyük İslâm âlimleri.
-
ASFİYA-İ MUHAKKİKÎN
Hakikatı tam araştıran, delillerle isbat eden, ilim ve fazilette terakki etmiş olan büyük İslâm âlimleri.
-
ASGA
Öğrenmeğe çok hevesli. * Çarpık suratlı.
-
ASGAR
En küçük. Daha küçük.
-
ASGARAN
Kalb ile dil
-
ASGARÎ
En az. En küçük.
-
ASGÜN
Hazar Denizi'ne verilen bir isim.
-
ASHÂB
(Eshâb) (Sahib. C.) Arkadaş olanlar. Sahip olanlar, kullanma yetkisine sahip kişiler. * Halk, ahali. * Sahabeler, yani Peygamberimiz Hz. Muhammed'i (A.S.M.) görmüş ve mü'min olarak…
-
ASHÂB-I BEDİR
Hz. Peygamber (A.S.M.) ile Bedir muharebesinde bulunan sahâbeler (R.A.)
-
ASHÂB-I CENNET
Cennet ehli. Cennetlik olanlar, Cennetlik oldukları ümid edilenler veya cennete gidecekleri müjdelenmiş olanlar. (Bak: Aşere-i Mübeşşere)
-
ASHÂB-I DEVLET
Devlete mensub olanlar. Devlet adamları.
-
ASHÂB-I EYKE
(Ashâb-ı Leyke) Şuayb'ın (A.S.) Allah tarafından kendilerine gönderildiği kavmin adı. Yerleri ağaçlı olduğundan bu isim verilmiştir.
-
ASHÂB-I FERÂİZ
Mirascılar. Ölen kimsenin malında hissesi olan akrabâları.
-
ASHÂB-I FİL
İslâmiyetten önce Kâbe-i Muazzamayı tahrib için Mekke'ye hücum eden Habeş ordusunun ismi ( Önlerinde fil bulunduğundan, zırhlı vasıtalar gibi ondan faydalandıklarından bu isim veri…
-
ASHÂB-I GÜZİN
Mümtaz ve en meşhur sahâbeler.