Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ASHÂB-I KALEM
Kalem ashabı. Memurlar.
-
ASHÂB-I KALİB
Bedirde öldürülüp kuyuya atılmış olan müşrikler.
-
ASHÂB-I KEHF
Kur'ân-ı Mu'ciz-ül Beyan'da bahsi geçen ve devirlerinin zâlim padişahından gizlenerek ve onun şerrine âlet olmaktan çekinerek, beraberce bir mağaraya saklanıp, Rabb-ı Rahimlerine (…
-
ASHÂB-I KİRAM
Hz. Muhammedin (A.S.M.) Ashabı, sahabeleri.
-
ASHÂB-I MATLUB
Huk : İflâs hâlinde bulunan şahsın, kanuni alacaklılarının yekûnü.
-
ASHÂB-I MEŞ'EME
Uğursuz, kötü, dine muhalif olanlar.* Solak, sol tarafta, alçak mevkide bulunanlar.
-
ASHÂB-I MEYMENE
Dinen ihtiram mevkiinde bulunan yüksek haysiyet sahibleri. Hayırlı kimseler.
-
ASHÂB-I RESS
Kur'anda bahsi geçen bir kavim adıdır. Kimler oldukları kati bir şekilde tesbit edilemiyor. Râvilerin ekserisi, peygamberlerine isyan eden ve onu öldürüp kuyuya atan, bundan dolayı…
-
ASHÂB-I RIDVÂN
Cenab-ı Hakkın rızâsıyla müjdelenen sahâbeler. (R.A.) (Bak: Bi'at-ı Rıdvan)
-
ASHÂB-I SUFFA
Suffa ehli. Bunlar, Hz. Peygamberin (A.S.M.) mescidine bitişik üstü örtülü, etrafı açık bir yerde otururlardı ve orada yaşarlardı. Bu zatların yaşayışları ve hâlleri din hizmeti, h…
-
ASHÂB-I ŞUHÛD
(Bak: Ehl-i Şuhûd)
-
ASHÂB-I SUYÛF
Bizzat harbe iştirak edip kılıçları ile cihad edenler.
-
ASHÂB-I TAHRİC
(Bak: Tahric)
-
ASHÂB-I UHDÛD
Cenab-ı Hakka imân ve itâat edenleri çukurlara doldurup yakan veya sopa ile döven, fir'avn gibi zâlim kimseler.
-
ASHÂB-I YEMİN
Ahid ve yeminlerinde sebât edenler. Kendi kazançlarından ziyâde Cenab-ı Hakk'ın lütuf ve ikrâmına kavuşacakları ümid edilenler. Allah'a itâatleri ve amelleri iyi olup ahirette amel…
-
ASHÂB-ÜŞ-ŞİMÂL
Amel defterleri sol taraflarından verilecek olan cehennemlik kimseler. Solcular.
-
ASHAME
Peygamberimizin zamanında Müslümanlığı kabul eden Habeş Necaşisinin ismi.
-
ASHAR
(Sıhr. C.) Evlenme neticesinde akraba olan erkekler. (Kayınbiraderler, kayınpederler, güveyler.)
-
ASHEB
Tüyünün üstü kızıl, içi beyaz olan deve.
-
ÂSÎ
Hurma salkımı.
-
ÂSİ
Doktor, cerrah, tabib. * f. Kederli, hüzünlü.
-
AŞİ
Akşam. * Akşam yemeği. * Tavuk karasına tutulan kimse.
-
ÂSİB
f. Musibet, belâ, âfet, felâket. * Çarpışma.
-
ASİB-İ RÜZGAR
Zamanın belâsı.
-
ASİB-RESAN
f. Zarar veren, musibete atan, belâya düşüren, felâkete sevkeden.
-
ASİD
Başında bir zahmet olup boynunu döndüremeyen ve eğilemeyen, burnundan sümüğü akan deve.
-
ASİDE
Bulamaç adı verilen yemek.
-
ASİF
(C.: Usefâ) Para ile tutulan işçi, yevmiyeci, gündelikçi.
-
ASİFE
Buğday ve arpa başağını örten yapraklar.
-
AŞİHE
f. Kişneme.
-
AŞÎK
Fazla âşık, çok tutkun.
-
AŞİKÂR(E)
f. Belli, meydanda, açık. Bedihi.
-
ÂSİL
(C.: Avâsil-Usûl) Kovandan bal alan kişi. * Yürürken aceleden yele yele yürüyen kimse.
-
ASİL-ZADE
f. Sülâlesi ve ailesi görgülü, temiz ve asil olan.
-
ASİL-ZÂDEGÂN
(Asil-zâde. C.) Asilzâdeler, soylu kişiler.
-
ASİLÂNE
f. Asil olanlara yakışır şekilde. Asil ve neseb sahibine lâyık.
-
ASİLE
(C.: Asâil) Bir şeyin tamamı, bütünü. * Öğleden sonranın son kısmı, akşam üzeri. * Ölüm, mevt.
-
ASİM
Günahkâr. Günah işleyen.
-
ASİME
f. Akılsız, şaşkın, sersem.
-
ASİME-GÎ
f. Akılsızlık, şaşkınlık, sersemlik.