Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ASİME-SÂR
f. Kafası karışık.
-
ÂSİN
Pis kokulu. Bozulup kokan su.
-
AŞİNA
f. Mâlumatlı, haberli olan. Arif. Bilgili. Mâlik. Tanıdık. Yabancı olmayan. * Yüzücü.
-
AŞİNE
f. Yumurta.
-
ASÎR
Üsâre. Özsu. * Bir maddenin sıkılmış suyu. * Suyu alınmak için sıkılmış şey.
-
ÂSİR
Ayağı kayan.
-
AŞİR
Onda bir. On kısma taksim edilen bir şeyin herbir parçası. * Kur'an-ı Kerimin on cüz'ünden herbiri veya on âyetlik bir parçası. * Dost, yardımcı, yardak. * Koca. * Kabile. * Kötülü…
-
ASİR(E)
Üzüm ve benzeri şeyleri şıra yapmak veya yağını almak için sıkan.
-
ASÎRE
Cibre, posa.
-
ASİRE
(C.: Asirât) Hayvanın ayağının arasına takılan köstek.
-
AŞİRE
Onuncu. Tâsia'nın altmışta biri.
-
AŞİREN
Onuncu olarak, onuncu derecede.
-
AŞİRET
Kabile, oymak, göçebe halinde yaşıyan ekseri bir soydan gelen cemaat. Yakın akraba, âile.
-
AŞİRET-İ GALİB
Galip gelen aşiret. * Aşiretin ekseriyeti, çokluğu.
-
ASİSTAN
Fr. Profesör veya hekim yardımcısı.
-
ASİT
Fr. Terkibindeki hidrojenin yerine element alarak tuz meydana gelmesine sebep olan ve mavi turnusolü kırmızıya çevirmek hâsiyetinde hidrojenli birleşik hamız.
-
ÂSİTAN
f. Kapı eşiği. * Dergâh. * Tekke.
-
ÂSİVEN
f. Şaşkın, sersem, aklı dağınık.
-
ÂSİYÂ
f. Su değirmeni.
-
ASİYÂ-BÂN
f. Değirmenci, değirmen sahibi.
-
ASİYÂ-GER
f. Değirmen yapan, değirmenci.
-
ASİYÂ-SENG
f. Değirmentaşı.
-
AŞİYAN (E)
f. Kuş yuvası. * Mc: İkâmetgâh. Ev, mesken.
-
AŞİYAN-I HARÂB
Yıkılmış yuva, tahrib edilmiş mesken.
-
AŞİYAN-SÂZ
f. Yuva kuran, mesken yapan.
-
ÂSİYE
Kederli, hüzünlü kadın. * Sütun, kolon, direk. * Hz. Musa'yı (A.S.) Nil nehrinden çıkararak büyütüp yetiştiren kadın. Firavunun zevcesinin ismi.
-
AŞİYY
Akşam, akşam üzeri.
-
AŞI
Birşeyden alınıp diğer birşeye aktarılan madde. * Çeşitli tehlikeli hastalıkların önünü almak için aşılanan madde. * Yabani veya cinsi âdi bir ağaca, cinsine yakın diğer iyi bir ağ…
-
ASIF(E)
(C.: Asıfât) Şiddetli rüzgâr, sert fırtına. (Bak: Asf)
-
ASIFAT
(Asf. C.) şiddetli rüzgârlar.
-
ÂŞIK
Çok fazla seven. Mübtelâ. Birisine tutkun. * Saz şairi. * (Cümledeki yerine göre) : Ahbab, hazret, ma'hut, seninki gibi mânâlara gelir. (Müennesi: Aşıka)
-
ÂŞIK-I DİDÂR-I PÂK
Temiz yüzün âşıkı. * Edb: Evvelce ordularda, kışlalarda, köy odalarında ve mahalle kahvelerinde gerek kendinin, gerek başkalarının sözlerini sazla dile getiren kimse; halk şâiri.
-
ÂŞIKAN
(Âşık C.) f. Âşıklar, tutkunlar.
-
ASIL
(Bak: Asl)
-
ASIM
Kendisini günahlardan men'edip pâk ve ismetli tutan, koruyan, men'eden.
-
ASIMA
Medine şehrinin diğer bir ismi.
-
ASIR
(Bak: Asr)
-
ASK
Lâzım olmak, lüzumlu olmak.
-
AŞK
(Işk) Çok ziyâde sevgi. Şiddetli muhabbet. Sevdâ. Candan sevme. * İttibâ'. Alâka.(İnsanın mahiyeti ulviye; fıtratı, câmia olduğundan; binler envâ-ı hâcât ile binbir esmâ-i İlâhiyye…
-
AŞK-I EFLÂTUNÎ
Maddeci olmayan aşk.