Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
AKAB-GİR
f. Peşe düşen, kovalıyan.
-
AKAB-REV
f. Arkadan gelen. Peşe düşmüş, arkaya takılmış.
-
AKABE
(C.: Akabât) Bâdire. Sarp ve çıkılması müşkül yokuş. * Tehlikeli geçit. Dar ve iki tarafı pusu yeri olan boğaz. * Muhatara, tehlike. * Hastalığın veya başka bir halin en tehlikeli…
-
AKABE BİATI
Nübüvvetin 11. senesinde Mekke'nin haricindeki Akabe denilen yerde Medine ahalisinden bir cemaatın, Hz. Peygamber'le (A.S.M.) gürüşüp konuşarak İslâm'ı kabul ve tasdik ettikleri bi…
-
AKABİNDE
Arkasından, hemen arkadan. Hemen ardından.
-
AKADEMİ
yun. Yüksek mekteb. * Âlimler, edebiyatçılar heyeti. * Eflatun'un vaktiyle talebesine ders verdiği yer. * Çıplak modelden yapılan insan resmi. * Belli bir ilmin gelişme ve ilerleme…
-
AKAĞA
Osmanlı saraylarında hizmet gören beyaz hadımağası.
-
AKAİD
(Akide. C.) Akideler. İtikad olunan hakikatlar. İtikada dâir kaziye ve hükümler, esaslar.(Akaidî ve imanî hükümleri kavi ve sabit kılmakla meleke haline getiren, ancak ibadettir. E…
-
AKAİD-İ DİNİYE
Dini akideler. İmâni esaslar.(Ben tahmin ediyorum ki: Eğer şeyh Abdulkadir-i Geylâni (R.A.) ve Şah-ı Nakşibend (R.A.) ve İmâm-ı Rabbâni (R.A.) gibi zâtlar bu zamanda olsa idiler; b…
-
AKAK
Sıcak çok olmak.
-
AKAKİR
(Akkar. C.) Tıb: İlaç yerine kullanılan nebâtî kökler.
-
AKALA
Bir çeşit pamuk.
-
AKALİD
Yoğurt.
-
AKALİM
(Ekalim) (İklim. C.) İklimler. * Dünyanın kıt'a ve memleketleri.
-
AKALİT
Yoğurt.
-
AKALL
(Ekall) Daha az. En az.
-
AKALL-İ KALİL
En az. Azın azı.
-
AKALLİYET
(Ekalliyet) Azlık. Azınlık. * Bir ülkede hâkim unsurların haricinde olan ve ekseriyet teşkil edemiyen insanlar.
-
AKAM
(Bak: Ekkâm)
-
AKAMET
Neticesizlik. Kısırlık, sonu alınmama.
-
AKAN
Deve ayağını bağladıkları ip.
-
AKANYILDIZ
Daha ziyade yaz geceleri gökyüzünde hızla geçip giden ışıklı iz, şahap.
-
AKAR
Köşk, yüksek bina. * Bâbil vilayetinde bir yer adı. * Dehşetli olmak. Yaralamak. Boğazlamak. * Korku ve dehşetten kişinin ayakları titreyip dövüşememesi.
-
AKARAT
(Akar. C.) Gelir getiren yapılar ve mallar.
-
AKARET
Kısırlık, kısır olma.
-
AKARİB
(Akreb. C.) Kuyruğunda zehiri bulunan bir hayvancık olan akrebler.
-
AKAS
Çirkin kokulu olma.
-
AKASİ
(Aksa. C.) Çok uzaklar.
-
AKASIR
(Akser. C.) Pek kısalar.
-
AKAT
Evin ortası. Evin çevresi, etrafı.
-
AKAVİL
(Bak: Ekavil)
-
AKB
Sakalın kaba ve sık olması.
-
AKBEH
(Kabih. den) En çirkin. Çok kabih.
-
AKBEL
Eğri gözlü. * Kabiliyetli kimse. * En çok beğenilen
-
AKBENEK
Gözün saydam tabakasında bir yara veya çıbandan kalan ve görmeyi yavaş yavaş azaltan beyaz benek.
-
AKBİYE
(Kubâ. C.) Kaftanlar, üste giyilen elbiseler.
-
AKÇA
(Akçe) Beyaz, oldukça beyaz. * Para. * Eskiden para ölçüsü olarak kullanılan küçük gümüş sikke.
-
AKCİĞER
Göğüs boşluğunu dolduran ve solunmağa yarayan bir organ. Ree.
-
AKD
Anlaşma. Sözleşme. * Düğümleme. Düğümlenme. Bağ bağlama. Bağlanma.* Huk: Nikâh, hibe, vasiyet, bey' u şirâ gibi şer'î bir muameleyi iki tarafın iltizam ve taahhüd etmeleridir, icab…
-
AKD-İ MECLİS
Konuşmak için toplanma, meclis kurma.