Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
AMMETEN
Umumi olarak, herkese ait olarak, genel tarzda.
-
AMMURİYYE
Ankara şehri. Türkiye'nin başkenti.
-
AMMUS
Güçlü ve kuvvetli kişi.
-
AMNEZİ
Psk. Hafıza kaybı, erken bunama, ihtiyarlık bunaması, histeri, beynin zedelenmesi gibi hâllerde meydana gelir. Hafıza kaybı kısmî veya umumi (genel) olabilir. Hasta, belli bir olay…
-
AMORTİSÖR
Fr. Otomobillerde veya diğer makinelerde sarsıntı, gürültü gibi şeyleri hafifletmeğe yarayan tertibat.
-
AMPER
Fr. Elektrik akımında şiddet birimi.
-
AMPERMETRE
Fr. Elektrik akımının şiddetini ölçmeye yarayan âlet.
-
AMPİRİZM
Fls. (Deneyci felsefe) Her çeşit bilginin kaynağının duyu organlarının kullanılması sonucu kazanılan tecrübe olduğunu, duyu organlarının kullanılmadan hiçbir bilginin akılda yer al…
-
AMPUL
Fr. İçinde elektrik akımı yardımıyla ışık vermeye yarayan bir iletken bulunan, havası boşaltılmış olan cam şişe. * İçinde sıvı ilâç bulunan, ağzı kızdırılarak kapatılmış küçük şişe…
-
AMR
Eski fetva metinlerinde erkeği temsil etmek için kullanılan umumi isimlerden birisi. (Bak: Zeyd-Amer)
-
AMR İBN-ÜL-AS (R.A.)
Sahabe olup kumandanlıklarda ve valilikte bulunmuştur. Çok zeki ve belâgatlı bir zât olduğu söylenir. Vefatı (Hi: 43) tür.
-
AMRUS
(C.: Amâris) Kuzu. * Çok yürütmek istediklerinde yürümeyen davar.
-
AMRUT
(C.: Amârit) Hırsız.
-
AMS
Eskiyip mahvolmak. * Bilirken bilmezlikten gelme.
-
AMŞUŞ
Üzerinden üzümü alınmış üzüm salkımı.
-
AMUC
Eğri giden ok.
-
AMUCAZADE
f. Amca oğlu.
-
AMUD
Dik, dikine. Sütun, direk.
-
AMUD-U NURANÎ
Nurdan sütun, nurlu sütun.
-
AMUD-ÜL FECR
Sabah yeri ağarıp uzama.
-
AMUDE
f. Dizi, dizilmiş.
-
AMUDEN
Dik olarak, dikine. Dik surette.
-
AMUDÎ
Yukarıdan aşağıya dikey olarak. Direk gibi yukarıdan aşağıya düz ve şakulünde olarak.
-
AMUG
f. Uzun boylu adam. * Ciddiyet, vakar.
-
AMUHTE
f. Öğrenmiş.
-
AMUHTE-GÂH
f. Muallimler, öğretmenler.
-
AMÛMET
Amcalık.
-
AMÛR
İki diş arasında olan et.
-
AMÜRG
f. Fayda, menfaat, kâr. * Kader, kıymet. * Zahire, meyve. * Esas, hülâsa, özet. * Bir mikdar.
-
AMÜRZ
f. Afveden, bağışlayıcı.
-
AMÜRZENDE
f. Bağışlayan, afveden.
-
AMÜRZGÂR
f. Affeden, bağışlayan. Günahları bağışlayan Allah.
-
AMÜRZİŞ
f. Bağışlayış, afvediş.
-
AMUS
Karanlık.
-
AMÛT
f. Yalçın kayalarda ve yüksek yerlerde yapılmış olan kuş yuvası.
-
AMUZ
f. Öğretmek mastarının emir kökü.
-
AMUZENDE
f. Talebe, öğrenci. * Muallim, öğretmen. Öğreten.
-
AMUZİŞ
f. Öğrenme. * Öğretme, tedrisat.
-
AMUZKÂR
(Amuzgâr) f. Muallim. Öğretici.
-
AMUZKÂRÎ
(Amuzgârî) Öğretmenlik, öğreticilik, muallimlik.