Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ARD
f. Buğday ve diğer tahıllardan öğütülen un. * Buğdayı değirmen taşına akıtan oluk.
-
ARD-BİZ
f. Elek, un eleği. * Elekle un eleyen kişi.
-
ARDA
Çıkrıkçı kalemi.
-
ARDHALE
f. Bulamaç adı verilen yemek.
-
ARDİN
f. Deneme, imtihan, tecrübe.
-
ARDİYYE
Ticaret eşyasının saklandığı yer. * Böyle bir yerde saklanan eşya için ödenen ücret.
-
ARDTÛLE
f. Bulamaç denilen yemek.
-
ARE
Borç olarak alınan veya verilen şey.
-
AREB
Çok açıkgöz, en akıllı.
-
ÂREC
f. Dirsek, kolun arka tarafı.
-
ARECAN
Aksak ve topal kişinin yürümesi.
-
AREFE
Kurban bayramından bir evvelki gün.
-
AREKİYYE
Zinâkâr kadın.
-
AREKREK
Aceleci, acul. * Kuvvetli büyük deve.
-
AREMET
Savurmak için dövülüp toplanmış harman.
-
AREMİDE
f. İstirahat eden, dinlenen. Rahat kişi.
-
AREMREM
Kalabalık ordu, çok fazla asker.
-
AREN
Davar ayağında olan kuru kemre. * Yarık. * Bir nesne yumuşak olmak.
-
ARENC
f. Dirsek. * Gidiş, tarz, usül, metod.
-
ARENDE
f. Birşey getiren kimse.
-
ARENG
f. Dirsek. * Dert, keder. * Hile, dubârâ. * Tarz, tavır, üslüb. * Vali, hakim. * Zannolunur ki, galiba, öyledir, benzer gibi bir yakınlık ve benzerlik ifâde eder.
-
AREOMETRE
yun. Sıvıların yoğunluk derecesini ölçmeye yarayan âlet. Arşimet'in keşfettiği kanuna istinad edilerek yapılan bu alet, içi boş cam bir silindir ile bunun üst kısmındaki dereceli b…
-
ARES
Hayranlık.
-
ARESTE
f. Süslenmiş, bezenmiş.
-
ARET
f. Dirsek.
-
ARF
Güzel koku. * Yüksek yer. * Atın yelesi. * Horozun ibiği.
-
ARFA
(Müz: A'raf) Yeleli. * Sırtlan.
-
ARGO
Fr. Bir meslek veya topluluk sınıfı arasında kullanılan özel söz. * Mc: Serserilerin ve külhanbeylerin kullandığı söz veya deyim.
-
ARGON
yun. Kim: A sembolü ile gösterilen renksiz, kokusuz ve tatsız bir gaz. Havada % 1 nisbetinde bulunur.
-
ÂRÎ
Hind-Avrupa dil ailesinden olan ırk veya kimse. * f. Evet.
-
ÂRİB
Halis Arap cinsinden olan.
-
ÂRİC
(Uruc. dan) Yukarı çıkıp yükselen. Çıkıp inen. Uruc eden. * Topal, aksak, noksan.
-
ARÎF
Çok irfanlı, çok tanınmış, meşhur âlim. * Bir işten iyi anlayan.
-
ÂRİF
(İrfan. dan) Bilen, bilgide ileri olan. Aşinâ, vâkıf. Hakkı, hakkı ile bilen. * Sabırlı ve mütehammil. * Çok düşünmeğe ihtiyaç kalmaksızın, tekellüfsüz gördüğünü bilen ve anlayan.…
-
ÂRİF-İ BİLLAH
Mürşid, ermiş, evliyâ. Hakkın nuru ile Cenab-ı Hakk'ı bilen. Âlemi, hâdiseleri İlahî feyz ve ilim ile gören veli.
-
ÂRİF-İ ESRAR
İlâhî sır ve hakikatlara vâkıf olan.
-
ÂRİF-İ MÜNEVVER
Nurlanmış ve mesleğinin mütehassısı olmuş ve aklı ile beraber kalbi de nurlanmış âlim. Arif-i Billâh.
-
ÂRİFAN
f. Ermişler. Arifler.
-
ÂRİFANE
t. Arife yakışır surette. Bilene yakışır şekilde. İrfan sahibi olarak.
-
ARİFLERİN MEZAKLARI
Ariflerin zevkaldığı yer ve hususlar.